Mektup 28

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Üstad-ı A’zam Efendim Hazretleri!

Şu bir ay içinde üç kıt’a lütufname-i Üstadanelerini aldım. Bunlardan birincisi, kalbleri zahir ve kendileri nazif, tabiratı latif kardeşimizin kıymetdar beyanat-ı ruhiye ve ifadat-ı kalbiyelerini bize sunmuştu. O fıkrayı mütalaa ettikçe dedim: O mübarek kardeşim, hârika bir âyine ile kalbime nazar edip, Nurlar müellifi ferîd-i asr, vahîd-i dehr hazretleri hakkındaki ihsasat-ı kalbiyemi birer birer kerametkârane bana izah ve takrir ediyorlar, deyip kemal-i hayret ve istihsan ile takdir ve tasdik eyledim. Aynı macera ve aynı vakıa fakir dilde, kalbimde ebediyen silinmez bir şekilde tâ ilân-ı hürriyet devrelerinde Dersaadet’te iken ruhumda yerleşmiş idi. Fakat lihikmetin Üstad-ı Ekremî ile birleşmiş değil idi. İşte bu samimi, ciddi ve hakikî mektubu ben de imza edip hem ikisi bir gayede ve emelde olan kalb-i Nazif ve Sabri’yi cismen yekdiğerinden uzak oldukları halde ruhen tevhid ve rabteden Cenab-ı Kibriya’ya ve şeriat-ı Mustafa Risalet-ün Nur-u pürsafâya ne kadar arz-ı şükürler etsem yine azdır demekle şu bahse nihayet veriyorum.

Derya-yı kusurda feryad eden talebeniz

Hulusi-i Sanî

Sabri