Mektup 26

(Sabri’nin bir fıkrasıdır)

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬وَ‮ ‬مُرَكَّبَاتِهَا

Üstad-ı âlîkadrim, efendim hazretleri!

Bilhassa dest ü damen-i mübareklerini pûs ederim. Bir ay evvel ibretâmiz ve mûcib-i teyakkuz ihsanname-i ekremîlerini aldım. İskele memurlarının nazargâhlarına arzettikten sonra cevab vereyim derken beşaretli, hakikatlı, izzetli, manabahş, sürurlu, hem esrarlı ikinci lütufname-i ekremîlerini de aldım. Menazil-i aidesine de îsal edildi. Bahr-i hakaik-i Nur’dan değil her ay, her hafta, hattâ her gün kana kana nûş etmek emelinde olan Risale-in Nur şakirdleri, seherde açılmış gül goncası gibi neş’elendiler. “Ümid iledir beka-yı ömrüm, aksiyledir inkıza-yı ömrüm.” fehvasınca bahr-i Kur’andan akan enhar-ı lezize nail-i ihbarat ve işarat ve rumuzat ve delaleti ile nebean eden uyûn-u adîdenin netayic ve semeratının ihbarat-ı maziyesiyle i’lamat-ı müstakbelesinin kat’iyyetinde zerre kadar şekk ve şübhemiz olmadığından, tebşiratnamenin muzher ve muzmer her noktasından her birimiz istidadımız nisbetinde hissemizi aldık. Zulmet içinde vazife-i tenviriyeyi îfa eden Risale-in Nur’a vecibe-i ihtiramımı bir vecihle îfa edemem.

Fakir ve âciz, pürkusur

H.Sanî Sabri