Mektup 60

(Sabri’nin mektubundan bir parçadır.)

Üstad-ı A’zam Efendim Hazretleri!

İkinci fıkra-i hakikiye ise Risale-i Nur’un bu sisli asırda ehl-i imanın yaralı kalblerine eczahane-i kübra-i Kur’aniyeden münzel bir ferman-ı İlahî ve mühim bir rehber-i uhrevî olduğu müeyyid bir beşaretçi bulunduğunu telkin ile, hedef ve gaye-i emelimiz olan sırat-ı müstakimi şümus-u Kur’aniye olan risalelerin bahş-ı hayat-ı bâkiye ve irae-i meratib-i âliye kıldığını takdir.. hem وَ‮ ‬اِنْ‮ ‬تَعُدُّوا‮ ‬نِعْمَةَ‮ ‬اللّهِ‮ ‬لاَ‮ ‬تُحْصُوهَا mazmun-u münifinde dâhil bulunduğunu ferman etmektedir.

Evet sermaye-i feyzim efendim, şâyan-ı itiraftır ki; Risale-i Nur nazirsiz bir tecdid yaptı. Bizler her zaman ve pek çok meclislerde dermeyan ediyoruz ki, başkalarından sarf-ı nazarla bu kusurlu bîçare Sabri eben an cedd meslek-i ilmiye daimî efradından bulunduğum halde, dalaletin tam ortasına düşmek üzere imişim. Hem herkesten ziyade ileri gidecekmişim. Bihamdihî Teâlâ inayet-i İlahiye ve rahmet-i Rabbaniye bu fakire yâr olmuş ki, hemen Hızır gibi Onuncu Söz elime me’mul etmediğim bir sıra verildi. Mütalaaya başladım, okumaya doyamadım. Ve dedim: “Bu Onuncu’nun daha ilerisi de olmak ihtimali varsa da, şübhesiz onu ve dokuz kardeşi daha vardır.” dedim. Aradım buldum ki; evveli de var, âhiri de var tükenmez bir hazine imiş. İşte o hazine-i Nuriye âb-ı hayatından hissemend olanları ilâ-yevmina hâzâ iska ve ihya etmektedir. Eğer emir bilakis olsa idi, hafazanallah halimiz ne olurdu deyip Hâlık-ı Rahîmimiz ve Kerim-i Mutlakımız olan Huda-yı Müteâl Hazretlerine nâmütenahî hamd ü senalar ediyoruz. Üçüncü fıkradaki Sırr-ı İnna A’tayna’nın esrar-ı istikbaliyesinden kat’-ı nazarla hale göre inkişaf ve tefsirini irae etmektedir. Şu hakikat-ı hârika, şu mu’cize-i bârika, şu keramet-i fârika ruh-u âcizîde o kadar derin bir şekilde inkişaf ve tecelli etti ki, ne lisanım ve ne de âciz kalemim tariften izhar-ı acz eder.

Üçüncü fıkra-i hakikiye Emin ve Feyzi kardeşlerimizin beyanatıdır. Evet şu zaman ki dağdağa-i hayat ve derd-i maişetin çokları semlediği halde, Risale-i Nur’dan manevî gıdasını alanlar maişette güçlük ve müzayaka görmemişlerdir. Fakir, iktisad ve kanaat ve Risale-i Nur’un feyziyle geçinip kimseye arz-ı iftikar etmediğimden, manevî gınamı maddî farzederek çoklar istikraz için geliyorlar, Rabbime şükürler olsun.

Talebeniz

Sabri