Mektup 27

(Risale-in Nur’a ehemmiyetli hizmeti sebkat eden Mehmed Fahri’nin bir fıkrasıdır.)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Eyyühe-l Üstad-ül Muhterem!

Mevhibe-i feyz-i kudret olan ulüvv-ü hısal keremkârane âsâr-ı mübeccelesinden âciz bendelerine ibzal buyurulan taattufattan dolayı kalb-i âcizanemde zevali nâkabil bir hüsn-ü ibtihac-ı azîm hasıl olup lisan-ı acz-i beyanım

“Ey Üstad! Sabah-ı haşre dek mihr-i ikbalin ola pertevfeşan

Bir zaman keder göstermesin, eylesin her dem seni Hak şadüman” kıt’asını yâd ile müteselli-i hatır oluyorum. Hakk-ı âcizanemde medar-ı mefharet bildiğim teveccühat-ı aliyyelerinin âsâr-ı aliyyesinden olarak bu kerre istinsahına müsaade buyurulan Küçük Sözler namındaki risale-i mergube-i mutebereyi âcizane müşevveş kalemimle istinsah ederek, kalem-i tashih-i saadetleriyle tezyin buyurulmak üzere takdim ediyorum.

Bu Sözler hakkında nasıl bulduğum sual buyuruluyor. Bu eser-i kıymetdarînizin takdir-i münderecatı hakkında yazacağım mütalaa noksanı iktidarımı tavzih ve tefsir edecektir. كلام‮ ‬المرء‮ ‬يدل‮ ‬على‮ ‬عقله fehvasınca lisanım ve kalemim, kalbimin tercümanı olamıyor. Değil benim gibi bir âcizin, nice erbab-ı ulûm ve fühumun bile takdir ü tahsininden müstağni ve âzadedir. Eğer müsaade-i aliyyeniz olur ve temsil de caiz ise, bu mübarek risaleyi dokuz kat üzerine yapılmış bir mekteb-i feyz ü irfan tasavvur edip merdivenle her bir katına çıkıldıkça manzara değişiyor. Fikir tevessü ediyor. Tâ üst kata çıkıldığı vakit bütün bütün manzara değişerek göz bayılmasını alıyor, kalb münşerih oluyor, nâmahdud bir ilim bahrine gark olunuyor. Fetebârekâllah, zehî saadet!

Yâ Üstad-ı muhterem! O Sözler ne müberek sözlerdir. İnsan her ne kadar ziyade sevdiği bir adamla tatlı konuşurken uykuya mağlub oluyor ve ne kadar zevkli, mevzun sadâ dinlese yine ruhuna sıkıntı geliyor. Fakat bu mübarek Sözler’i mütalaa eden ve dinleyen kimsenin ruhuna bir zevk, kalbine öyle bir inşirah geliyor ki, tarifi nâkabildir. Malûm-u faziletleri olduğu vecihle كل‮ ‬شيء‮ ‬يرجع‮ ‬الى‮ ‬اصله mantukunca bu mübarek Sözler’deki letafet ve halâvet, Kur’an-ı Azîm’den süzülme olduğuna delalet eder ki; aslı gibi kalbe inşirah veriyor ve ne kadar tekrar etse ruha sıkıntı vermiyor. Bu hususta ne kadar kelâm söylense zaiddir. Ve Üstad-ı muhteremimi tasdi’ ediyorum. Eazz-ı maksad, devam-ı ömür ve âfiyetiniz ve Risale-in Nur’un envârından istifadedir. Kemal-i iştiyakla mübarek ellerinizden öperim.

Ez’af-ül ibad

M.F.