Mektup 103

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬وَ‮ ‬مُرَكَّبَاتِهَا

Üstad-ı âlîşanım, efendim hazretleri!

Hem daavat-ı mübarekelerini niyaz, hem teveccühat-ı fazılanelerinin bekasını hassaten istirham eylerim. Kardeşim Süleyman Efendi ile birlikte esas manba’-un Nur olan Barla, Nur fabrikası, faal ve cevval Tahirler merkezi, mübarekler harmanı, Medreset-üz Zehra, saflar köyü, Gül fabrikası, gayyur fedakâr erkân ve efradı kâffesine bera-yı tebliğ memur olduğumuz selâm ve duayı bihamdihi velminne îfaya muvaffak olduk. O seyahatte gördüğüm zevat-ı muhlisa ve eşhas-ı mübareke aralarında pek âciz ve çok kusurlu kendimi gördüm. Ruhen müteellim, vicdanen muazzeb oldum. Sonra gönlüme medar-ı teselli aşağıdaki cümleler hutur etti.

Dedim: Madem o erkân-ı mümtazeye az-çok mensubiyetim ve alâkam ve muhabbetim var ve اَلْمَرْءُ‮ ‬مَعَ‮ ‬مَنْ‮ ‬اَحَبَّ‮ ‬اِلَيْهِ beşaret-i Nebeviyesi sırrıyla, şirket-i maneviye cihetinden inşâallah müstefid olurum, mahrum kalmam düşünceleri en büyük bâis-i teselli ve sebeb-i sürurum oldu. Şu umûr-u hayriye ve hizmet-i kudsiyeye sair kardeşlerim derecesinde eda-i hizmet edemediğimden çok mahcub ve me’yusum. Ezcümle: Nur fabrikasının her türlü taarruz ve tecavüzlere göğüs gererek cansiperane, lâyık-ı takdir ve tebrik mesaî-i azimkâranesi mûcib-i şükür ve seza-i şükrandır.

جَزَاهم‮ ‬اللّه‮ ‬مع‮ ‬امثالهم‮ ‬خيرًا‮ ‬كثيرًا‮ ‬و‮ ‬اعطاهم‮ ‬فى‮ ‬الفردوس‮ ‬ملكًا‮ ‬كبيرًا‮ ‬آمين‮ ‬بحرمة‮ ‬فخر‮ ‬المرسلين

duasına devam ediyorum.

Salif-üz zikr ihvanıma gıbtakârane avdet ederken me’yus kalbime hitaben dedim: Umum ümmetin her an “El-Aman el-aman min fitnet-i âhirizzaman” diye diye istiaze ve istiane edegeldikleri zaman, bu zaman değil mi? Madem o ihafeli devre düşmüşüz. Zararlı ve hatarlı işlerin neresinden ihtiraz ile içtinab müyesser olsa, küllî hayır ve a’zamî kârdır. Şu müz’iç devirde zulümat bulutları her tarafı sarmış. Hak ve hakikat perde-i kesafette kalmış. Ehl-i hak pek muztar bir halde bunalmış. Mâlik-ül Mülk de icraatını, sa’y ü amel kanunları uhde ve tatbikine salmış. Rahmeten lil-âlemîn olan Habib-i Zîşanını bile aynı kayıd ve kanuna tabi’ kılmış. Kâffe-i enbiya ve evliya ve asfiya ve suleha terfi-i derecata böyle yol bulmuş. Gaye-i kemal ve nokta-i hedeflerine öyle vâsıl olmuşlar. Tarîk-i hakikat ve menzil-i hidayete bundan başka yol yokmuş. Evet فَلَهُ‮ ‬اَجْرُ‮ ‬مِاَةِ‮ ‬شَهِيد cümle-i mübeşşiresiyle şerefvârid ve beşaret-i Nebeviyenin (ASM) pek mühim ve hayatdarane beyanat-ı ezeliyelerinin tam sırrı zahir olmuş. Şu hakikatın ehemmiyeti ise, bu bâbda mev’ud olan pek büyük fiat ve kıymetle bilinmiş. Şu sadeddeki cümlelerden hisse alarak kendime karşı dedim:

Sen eğer sair bahtıkaralar gibi; Risale-i Nur’un ders, ikaz ve irşadından mahrum kalsa idin acaba kendi kusur ve ayıbını nasıl görecektin? Acaba hangi zakkumu tiryak diye yutmayacaktın? Acaba hangi bid’ata rağbetle koşmayacaktın? Acaba hangi kirli ellere yapışmayacaktın? Acaba hangi kömür ruhlulara boyun eğmeyecektin? Acaba hangi zalime muîn ve yâr olmayacaktın? Ve hâkezâ… Şimdi nihayetsiz şükret ki; mahluka kul ve esir değil, Hâlık’a âbid ve muti’ ve muhatab oldun. Bid’ata temayül değil, sünnete mütemessik oluyorsun. Hatab’a hâdim ve mail değil, kutba karin ve mazhar-ı vuslat oldun. Dinarı din bilenlere değil, Kur’andan ders alanlara kardeş oldun. Küfran ve tuğyana yüz tutanlara değil, Rahman’a secde yapanlara; harama can atıp koşanlara değil, şerden kaçıp hayr u hakka koşanlara karin ve refik oldun diye Rabbime sadhezar hamd ü şükran ettim.

Hem her tefekkürde kalb-i kemteraneme hadsiz sürur ve ibtihaclar bahşeden ve biri binler değerinde bulunan kardeşlerimi hayalen tahattur ettiğim zaman, onları sanki İstanbul gibi her şehir karşıdan bakılınca yek nazarda minareler ve alemleri görünmesi gibi; şu zamanda Anadolu içinde ehl-i hak ve kulûb-u selime ashabı başkalardan alâ kadr-il imkân içtinab ve imtiyaz ile manen tealîye sa’y ile nazar-ı hakikatta şahika-i cibale müşabih bir vaziyet (İsa Aleyhisselâm’ın semaya urûcunu temsil eder bir halde) bizler zahir ve aşikâr bir hakikat üzerinde beyaza kara, müsbete menfî, gaddara âdil, çirkine güzel, harama helâl ve hâkeza namı veremeyiz dediklerini, müstakimane ve hakşinas hal-i vaziyetleriyle isbat ediyorlar. Lillahilhamd bu Nurcu ve nuranî bîhadd zâtlar şu asırda sefine-i Nuh’u (AS) andıran Anadolu kıt’amızda âleme nur ve ziya ve manevî hayata davetçi münadiler hükmünde bulunuyorlar. Ne mutlu ki o âlîcenab kafileye iştirakle, lirızaillah yâr u karin olup Hazret-i Kur’anın âb-ı hayatını nûş edenlere! Hem ne büyük saadet ve bahtiyarlık ki, hak ve hakikata adavet değil belki muhabbetle sahabet ve barışanlara! deyip gayr-ı ihtiyarî kalem-i hakiranemden gelen şu pürhata tahatturatımı mazhar-ı kabul ve afv buyurulur ümidiyle arzediyorum.

Barla’da evvelce çalışan kalemlere İmam Hakkı Efendi’nin iştirak ettiğini ve Şem’î Ağa’nın da başlamağa söz verdiğini arzediyorum. Nezd-i kerimanelerinde bulunan ve isimlerini yazmağa yer müsaid olmayan muhlisler ve munisler, şenler ve şevkliler ve sıddıkların kâffesine nihayetsiz selâm ve ihtiram ederken tekrar sevgili aziz üstadımın mübarek el ve eteklerinizi ve çok sevgili Ceylan’ın da gözlerini öperiz. Hanelerimiz efradı keza dest-i şeriflerinizi öper, duanızı isterler.

Hadsiz kusurlarıyla âlî huzurlara çıkmak isteyen âciz

Süleyman, Sabri

Bazı kardeşlerin hatırlarına gelen bir mes’ele, imkân varsa halli mercûdur:

اِنَّا‮ ‬نَحْنُ‮ ‬نُحْيِى‮ ‬الْمَوْتَى‮ ‬وَ‮ ‬نَكْتُبُ‮ ‬مَا‮ ‬قَدَّمُوا‮ ‬وَ‮ ‬آثَارَهُمْ‮ ‬وَ‮ ‬كُلَّ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اَحْصَيْنَاهُ‮ ‬فِى‮ ‬اِمَامٍ‮ ‬مُبِينٍ

ان‮ ‬الدين‮ ‬بدأ‮ ‬غريبًا‮ ‬و‮ ‬سيعود‮ ‬غريبًا‮ ‬فطوبى‮ ‬للغرباء‮ ‬الذين‮ ‬يصلحون‮ ‬ما‮ ‬افسده‮ ‬الناس

Âyet-i kerime ve hadîs-i şeriflerinin hesab-ı cifir ve ebcedî ile bu zamana münasebeti var mı?

Sabri