Mektup 71

(Mustafa Osman’ın pek ciddî ve samimî sadakatını ve fedakârlığını gösteren ve haddimden çok fevkindeki mektubu, fedakârlığının bir vesikası olarak Lâhika’ya yazıldı ve size de gönderildi.)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz ve mübarek Üstadım ve müşfik Efendim Hazretleri!

Sevgili Halil İbrahim kardeşimizin mektubuna dört mübarek sevgili ve ehemmiyetli kardeşlerimiz gibi bu fakir niyazmendiniz de iştirak etmekle beraber, aylardan beri muhtelif vesilelerle ihsas edilen, fakat ruhumun tahammül edemeyeceği bu çok acıklı firakı haber veren kelimeleri kat’î bir mecburiyet tahtında tevile yeltendiğim halde, artık bugün teviline yer bulunamayan bu muvakkat fakat çok acı ayrılığı ihbar eden vasiyetname-i âliyelerini aldıkta muhterem kardeşimiz ve büyük ağabeyimiz Abdülmecid Efendi’ye hitaben olan emir ve işaret-i âliyeye müraatla gözyaşlarımı zabt ve hapsetmeğe çalışarak bir şâirin sekerattaki maşukasına dediği gibi:

Bu dökülen giryelerim olsa da semm,

Sana feda olsam da ben ölsem de gitsem.

diyerek ağlayan ve delik deşik olan kalbimin kaleme intikal eden şu âcizane niyazını, merhamet ve şefkat ve lütufkârlığınıza iltica ederek, huzur-u fâzılanelerine arzeyler, hasret ve hürmetle mübarek yed ve kadem-i şeriflerinizden öperim, canımdan daha çok aziz ve daha çok kıymetli efendim.

Evet anlıyoruz ki: اَلْيَوْمَ‮ ‬اَكْمَلْتُ‮ ‬لَكُمْ‮ ‬دِينَكُمْ‮ ‬وَاَتْمَمْتُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬نِعْمَتِى sırrı zuhur etti. 1341’de başlayan vazife-i Nuriye 1364’te kemale erdi. Artık ruh, vasıta-i mevt ile habibini bulmak istiyor. Ayrılık cana yetti. Aslından cüda ve Mahbub-u Ezelî’den uzak düştüğünden halktan uzlet ve ebeden Hak ile halvet istiyor. Esasen hiç bakmadığı zindan-ı dünyadan ıtlak, âlem-i nurda ve gülzar-ı cinanda seyran istiyor. Bu sebeble de bizlerin düştüğü telaş ve ızdıraba karşı kulaklarımızda

وَمَا‮ ‬مُحَمَّدٌ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬رَسُولٍ‮ ‬قَدْ‮ ‬خَلَتْ‮ ‬مِنْ‮ ‬قَبْلِهِ‮ ‬الرُّسُلُ‮ ‬اَفَاِنْ‮ ‬مَاتَ‮ ‬اَوْ‮ ‬قُتِلَ‮ ‬انْقَلَبْتُمْ‮ ‬عَلَى‮ ‬اَعْقَابِكُمْ

nida-i Sübhanîsi bir mana-yı işarîyle tekrar ediliyor. Her birerlerimiz bu sual ve ferman-ı Sübhanîye “Yâ Rab! Sen şâhid ol, geri dönmediğimiz gibi her birerlerimiz bu yolda inşâallah feda-i can edeceğiz.” diye boyunlarımız bükük olarak cevab veriyoruz. İşte bizler bugün o günü, o acıklı günü yaşıyor gibiyiz. Ve bizim halimizde, şimdi hemen aynen Fahr-i Âlem Sallallahü Teâlâ Aleyhi Vesellem Efendimiz Hazretlerinin hastalıkları hengâmında Mescid-i Saadet’te namazı müteakib cemaate tevcih-i hitab ederek Cenab-ı Hakk’ın bir kulunu hayat-ı dünyeviye ile hayat-ı uhreviye arasında mütehayyir bıraktığını, onun ise hayat-ı uhreviyeyi tercih eylediğini beyan ile nefs-i Muhammedîsine işaret eylediğini anlayan ve ciğerleri pürhûn olan ashab-ı bâsafanın hali gibidir. İşte Cenab-ı Hazret-i Sıddık-ı Ekber Radıyallahü Anhu gibi makam-ı sıddıkıyette bu zamanda birer nümunesi bulunan Hüsrev’lerin, Tahirî’lerin, Feyzi’lerin, Ali’lerin ve nice binlerce Abdurrahman’ların gözleri kanlı yaşlarla doluyor, kalblerine akan gözyaşlarıyla da kalb-i hazînleri parçalanıyor, ciğerleri delik deşik oluyor. Bu hal-i pürmelâl karşısında bu çok kusurlu niyazmendiniz, canı hükmünüzde, emrinizde olan bîçare de şöyle yalvarıyor:

Ey vücudu Risale-i Nur cihetinde âhirzamana bir vesile-i rahmet ve bir sebeb-i mağfiret olan, وَمَا‮ ‬اَرْسَلْنَاكَ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬رَحْمَةً‮ ‬لِلْعَالَمِينَ ferman-ı Sübhanîsinin bir mana-yı işarî ile, imana hizmet noktasında daire-i şümulünde bulunan sevgili efendim! Vücudunuz Risale-i Nur’la bu âleme ayn-ı rahmettir. Bazı ehl-i hakikattan hikâyet ediyorlar: Âşıklar canlarını istedikleri zaman verirlermiş. Ey derdlerin dermanı, bîçarelerin melce’ ve penahı olan müşfik efendim! Biz zavallılara, boynu bükük, kalbi kırık âcizlere merhamet buyurup, taleb buyurulan o vücud-u âlîyi vermeyip bu hiç-ender hiç olan ve gaflet-i tefrika içinde çırpınan ve halâika hiç faidesi olmayan bu çok kusurlu talebenizin canını, o mübarek ve mukaddes cana bedel ve ivaz olarak verip, bir müddetçik daha olsun âlem-i nura bu dünyayı merhameten tercih buyurunuz. Bu can sizin yolunuza ve size kurban ve feda olsun. Sevgili Üstadım, müşfik ve merhametli efendim! Huzur-u âlînizde bu küstahane cür’etimden dolayı afvımı ve bu niyazlarımın hem kabulünü, hem mahrem kalmasını yalvarıyorum. Afv buyurunuz, firak sillesiyle sarsılan kalbime ve ona tâbi’ olarak sallanan kalemime hayır (haber) anlatamadım; niyaz-ı âcizanemin kabulünü tekrar tekrar niyaz eyler, hayat-ı bâkiyeyi kazanan مُوتُوا‮ ‬قَبْلَ‮ ‬اَنْ‮ ‬تَمُوتُوا sırrına nâil bir vücud-u mübareke Cenab-ı Hayy-ı Lâyemut’un mevti iki defa tattırmayacağını bildiğim ve inandığım için, barigâh-ı Ehadiyete el kaldırıp şöylece dua ve niyaz eylerim ve bil’vesile tekrar tekrar el ve ayaklarınızdan hürmet ve hasretle öperim sevgili efendim hazretleri.

Ya Rabbî! Bu küre üzerinde bulunması bu zavallı beşer için Risale-i Nur ile bir vesile-i rahmet ve sebeb-i mağfiret olan mübarek Üstadımız Said Nursî kuluna ihsan-ı İlahiyeyi her an müzdad kıl ve bu âlem-i fenadan âlem-i nura irtihalini daha çok uzun seneler te’hir eyle! Yâ Erhamerrâhimîn, bu duamı Hazret-i Kur’an ve nur-u Kur’an hakkı için, Habib-i Ekrem hürmeti için, ism-i a’zam ve esma-i hüsna hakkiçün ve hamse-i Âl-i Aba ve ehl-i beyt-i kiram hürmeti için kabul buyur âmîn, âmîn, âmîn. Velhamdülillahi Rabbil’âlemîn.

Safranbolu talebeleri namına, çok kusurlu ve duanıza çok muhtaç

Mustafa Osman