Mektup 44

Bu Çalışkanlardan Hasan, iki senedir kemal-i sadakatla bana ve Risale-i Nur’a hizmet etmiş. Hasan Feyzi’nin bu defaki mektubunun başında ondan bahsediyor. Öyle ise bu da Lâhika’ya girsin.

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ

Bizim gibi milyonlarca ehl-i dalaleti Hak yoluna koyan hamiyetli, merhametli, şefkatli Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Bu defa ticaretle İzmir’e ve dönüşte Aydın ve has kardeşlerimiz memleketi olan Sultanhisar ve Denizli’ye uğradım. Nur’dan hisar ve Nur’dan deniz olan o havalilerde Nurcular ve nuranîler ve nur ummanı olan çok muhterem ve pek sâdık, gayet çalışkan olan kardeşlerimizin bazılarıyla yüzyüze görüşmek lehülhamd nasib oldu. Şu âdi, cahil, âciz, hakir, günahkâr bana gösterdikleri iltifat beni utandırdı. Böyle yaşamaktan, ölmeye razı oldum. Fakat Elhamdülillahi hâzâ min fadlı Rabbî Cenab-ı Rabb-ül Âlemîn’e sad hezar şükürler olsun ki dersinizi dinlemek, elinizi öpmek nasib oldu. İçimden gelen ve beni her an sefalete sürüklemek isteyen nefsime “Sen öl. Benim daha tekrar tekrar öpeceğim el var, hizmet edeceğim Nur dâhî var” diye kendimi teselli edebildim. Saye-i âlînizde talebeleriniz kalemlerinden hanedanımız ve isimlerini duyunca, görünce lâyık olmadığımız bu şerefi şu âciz şahsımıza münasib görmediğimiz gibi cevab da yazmaya cesaret edemiyoruz. Madem Nur dâhîsisiniz, bizleri akrabalığa kabul eden babamızsınız. Mektublarında bizleri hatırla satırlara yazanlara yerimize siz muhterem Üstadımız cevabda bulunmanızı rica eder, el ve ayaklarınızı öperek zât-ı nuranîniz için hangi virdleri okursak şifa ve makbul olacağını bildirmenizi istirham ederiz, Efendimiz Hazretleri.

Pür-kusur Çalışkanlardan çok günahkâr Hasan köleniz