Mektup 26

Hasan Feyzi’nin Denizli ve Hapsinin ve civarının has talebelerini temsil ederek onların namına, Üstadının vasiyetnamesi ve zehirlenmeden şiddetli hasta olması münasebetiyle yazdığı bir mersiyedir. Ve vefat haberini almış gibi kalemi ağlamış. Lâhika’ya geçirilsin.

Said-ün Nursî

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَ‮ ‬تَعَالَى

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬عِلْمِ‮ ‬اللّهِ

فداك‮ ‬أبى‮ ‬و‮ ‬أمى‮ ‬و‮ ‬نفسى‮ ‬يا‮ ‬استادى‮!‬

Anam, babam ve tatlı canım sana feda olsun Üstadım!

Birkaç gündür acılarımıza zehirler katan ve ciğerlerimize şişler ve hançerler saplayan ve gözyaşlarımızı kızıl ırmaklara çeviren acı ve kara haberler almaktayız. Işığında derdimize devalar aradığımız o mübarek ay, akibet husufa mı uğruyor? Nuruyla bu güzel vatanı aydınlatan ve parlatan Üstadımız, bir daha dönmemek ve bizlere görünmemek üzere akibet göç mü ediyor? Vâ halîlah!

Neşr ü tamim buyurduğunuz vasiyetname bizler için hakikaten böyle bir kara haberi bildiren bir ye’s ü matem işareti midir? Yoksa yıllardan beri rûy-i zeminde ağlayıp inleyen kimsesiz müslümanların büsbütün kurtuluş beşareti midir? Bize bir haber sal. Sal ki eğer böyle bir beşaret ise, senelerden beri hep ağlayan gözyaşlarımızı tutup biraz da gülmesini bilelim ve öğrenelim. Acaba bu bize tahminlerimizi teyid ve takviye edecek bir nevruzî mi? Yoksa maâzallah gözyaşlarını çağlatıp umman edecek bir nevmidî mi verecek? O bir vasiyetname mi, yoksa bir tebrikname mi? Yoksa oğul ve uşak ve aileden mahrumum, belki bana yas tutan ve mersiye yazan olmaz diye kendi mersiyeni kendin mi yazdın Üstadım? Senin sayısı yüzbinleri aşan büyük bir aile efradın var. Hem öyle ki eğer istesen hepsi sana canlarını fedaya hazır. Sana 350 milyon insan yas tutup ağlar. Belki sana aylar ve güneşler de ağlar. Sana melekler de mersiyeler okur ve yazar. Sana seninle beraber daima “Lâilahe illallah” deyip zikreden geceler ve gündüzler de ağlar Üstadım. Şimdiye kadar hangi ölünün böyle milyonlarca yasçısı, mersiyecisi ve aile efradı vardı ki? Bize sultanların ve hakanların bile bırakamıyacağı bir mirası, çok zengin ve büyük bir hazineyi, ölmeyecek olan Risale-in Nur’u armağan edip asıl dosta gidiyorsun. Allah senden ebediyen razı olsun Üstadım! Demek bundan sonra kederlerimizi onunla giderip, bütün müşkillerimizi o Risale-i Nur’a mı havale edeceğiz? Gece gündüz hep onunla mı müteselli olacağız. Demek

حَيَاتِى‮ ‬خَيْرٌ‮ ‬لَكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬مَمَاتِى‮ ‬خَيْرٌ‮ ‬لَكُمْ diyerek hayatının bizim hakkımızda hayırlı ve nurlu olduğu kadar, mevtinin de aynı vecihle yine bizler için iyi ve hayırlı olduğunu göstermek istiyorsun.

Şahsıma ait diye belki bu yazılarımı da kabul etmek istemezsin. Fakat kabul buyurmanı rica ederim. Çünki ben seni medh ü sena etmiyorum. Ben senin medhini ve vasfını hep Hazret-i Kur’ana havale ediyorum. Esasen bende o dil, o kudret ve o iktidar yok ki. Ben ancak bu ölme ve göçme hâdisesinin bize saldığı elemlerden ve yağdırdığı kederlerden ancak bir damlasını yazıyorum. Zâten şimdiye kadar sana “Gavs” dedik, “Müncî” dedik, Kutub” dedik, hiçbirini kabul etmedin. “Veli” dedik, “Hazret” dedik, aslâ iltifat etmedin. İsmini ve resmini, nam u nişanını hep unutmak ve unutturmak istedin. Kendini hâk ile yeksan ettin. Son “Ebu-t Türab” da sen oldun. Senin Kur’an hâdimliğinin meddahı ve vassafı o Hutbe-i Ezeliye iken, biz âcizler seni nasıl medhedebilirdik? Nasıl tarif ve tavsif edebilirdik? Madem ki Kur’an sana “Said” demiş, elbette sen saidsin. Hem ismin ve hem resmin saiddir. Madem ki Kur’an sana “صعيد” demiş, elbette hem için temiz ve tahir, hem de dışın. Madem ki Celcelutiye sana “Bedi’” demiş. Bundan daha güzel medih ve bundan daha a’lâ ve ezkâ bir vasıf mı olur? Sen böyle nişanlar ve ihsanlarla gelen, bu asrın bir hidayet serdarısın. Bizler senin kadrini ve bu kıymetini bilemedik. Senin büyük kadrini ve şanını, gelecek olan asırlar takdir edip asıl menkıbe ve mersiyeni yine onlar yazacaklar.

Âh ne olurdu şimdi şu sayılı nefeslerini verdiğin şu anda, şu son deminde huzurunda ve yanında bulunup sana hizmet edebilse idim. Son kelâmını ve son vasiyetini işitebilse idim. Hararetten kuruyan o mübarek ağzına sıcak bir fincan çay, birkaç damla su verebilse idim. Ağrıyan mübarek kollarını ellerimle tutup oğuşturabilse idim. Risalet-ün Nur’un te’lifini tamam edip neşrinin dahi esbabını temin ve tanzim ederek ve talebelerinize, biz âcizlere bırakarak ebediyete, Refik-i A’lâ’ya ve Allah’a gidiyorsun. Âlem-i ervaha uçtuğunda bizi unutma. Büyük ağabeyimiz ki şanlı ve muhterem şehid Hâfız Ali’dir; ona ve bütün kardeşlere ve ecdada ve atalara ve evliyanın büyük ruhlarına bizden selâm et. Halet-i nez’imizde ve berzahımızda, ruz-i ceza ve mahkeme-i kübramızda bize şefaatçi ol.

Âh! Demek o sû’-i kasdcılar nail-i meram mı oluyor? Demek güzel yüzün bize artık haram mı oluyor? Âh! Ahbabın ağlayıp a’dânın güleceği böyle kara bir günü görmek istemezdik. Biz hep halâsı bekler ve arardık. Demek onlara bayram, bize matem mi var?

Biz dostlara ne diyelim? Seni soranlara ne cevab verelim? Demek bundan sonra seni bu dünyada şu baş gözümüzle bir daha görmeyecek miyiz? Artık vuslat, hasrete mi döndü? Öyle ise rü’yamızda olsun bize görünüver. Kusurumuza bakma. Âlem-i hayal ve menamda olsun teselli buyur. Biz senin terhisini ister ve serbest olmanı dilerdik. Fakat böyle mevt tezkeresiyle değil. Yoksa ten kafesinden çıkan, uçan can kuşunun daha şen ve daha serbest, beden kınından çıkan o ruh kılıncının daha parlak, daha keskin olacağını ve o vakit bize daha şefik ve daha rahîm ve daha kurtarıcı olacağı için mi ölümü arzuladın Üstadım? Çünki Hâfız Ali’yi evvelce yerine bedel göndermeğe razı olduğun ve icra ettiğin halde, bu sefer hiçbir bedel ve feda da kabul etmiyorsunuz. Hüsrev gibi bir sevgilinin senin yerinde ölmek teklifini reddediyorsunuz. Demek göç ve sefer muhakkak mı Üstadım? Demek Hazret-i İmam-ı Ali’yi (R.A.) ağlatıp Ömer’ (R.A.) şaşırtan, Ehl-i Beyt’i inletip Medine-yi Münevvere’yi karartan o hal-i pürmelalin bir nümunesi, akibet bizim bu garib başlarımıza da mı çöküyor? Pek vakitsiz, pek erken değil mi Üstadım?

Sana bu mektubum acaba son mu olacak diye titriyorum. Gerçi sen diyorsun: “Mektuba, şahsa ve söze ne hacet? Bize uzaklık ve yakınlık yok. Birimiz şarkta, birimiz garbda veya kabirde olsa yine istediğimiz zaman görüşebiliriz.” Evet âmennâ bu doğrudur, fakat benim gibi körler ve körpeler ne yapsın Üstadım?

Otuz yıl evvel Lemaat’ınızda yazdığınız “Yetmişinci oluptur o mezara bir mezar taş, beraber ağlıyor hüsran-ı İslâma” hakikatı bu muydu? Böyle mi tecelli edecekti? Aziz canınızın canan iline, cemal güllerine ermesi bu dem mi idi? Yirmibeş yıldır çekmekte olduğunuz çilelerden halâs ve necatınız böyle ölümle mi, ayrılıkla mı olacaktı? Acılar ve ağrılar çeken ve zehirler içen o mübarek kalıbınızın istirahatı, böyle varıp kara toprağa yatmakla mı olacaktı? Hiç birimizin huzurunuzda hazır bulunmadan ve bu gözlerimizle bir daha görmeden yapyalnız ve hücra bir köşede bu ölümün, bu ufulün ne acı ve ne hazîn! Günün birinde birdenbire “Üstad ölmüş, âh!” diye bir ses işitmek veya bir-iki satırlık bir mektub almak veyahut rü’yada görüp pür-telaş uyanmak ve sarsılmak ne kadar elîm Üstadım! Mübarek vasiyetnamenizi görmek ve okumakla ve korkulu ve endişeli haberler gelmekle beraber, biz hâlâ bu irtihal ve bu mevt hâdisesinin bu kadar yakın bir zamanda vuku’ bulacağına inanamıyoruz. Hattâ bunu şu suretle tevil ve hayr ile tefsir ederek, bunun eza ve işkencelerden ve esaretten kurtulması ve dirilmesi alâmetidir diye telakki ediyoruz. Evet madem ki اِنَّكَ‮ ‬مَيِّتٌ‮ ‬وَ‮ ‬اِنَّهُمْ‮ ‬مَيِّتُونَ var. Senin de bir gün olup öleceğini biliyoruz. Fakat böyle tenha ve garib, mesmum ve mağmum ve işkencelerle ve biraz da mevsimsiz olarak değil.

Yirmibeş senedir seni hep menfalarda ve hep hücralarda arayan bu hicranlı gönüller, demek hiç mi gülmeyecek? Üç-beş sene, hattâ bir senecik olsun gözlerimizle serbest olarak bu dertliler ve kimsesizler seni hiç mi görmeyecek? Zehirli yılan ve akreplerin bile gezip dolaşmasına, vahşi ve kâfirlerin bile serbest yaşamasına açılan bu yer yüzü yalnız sana mı yasak? Dünya kurulalı akan ve harlayan ve her zîruha mubah ve helâl olan gümüş gibi ırmak ve çayların tatlı ve şirin suları, bağ ve bahçe ve gülistanları ve bunların türlü çiçek ve meyveleri yalnız sana mı memnu’? Çekilen âhlar yüzünden yalnız senin değil, yüzlerle yerinden delinen hepimizin ciğerlerimizin tamir ve tedavisi kabil değil. Biz hep ağlayan bu beşeriyetin gözyaşlarının seninle yani Risale-i Nur ile dineceğine, hep sızlayıp acıyan kalblerin hâdim olduğun Nurlarla teselli bulacağına bel bağlamış ve inanmıştık.

Böyle bir emr-i Hak vuku’ bulduğunda seni nerede defnedeceğiz? Konya’da Hazret-i Mevlâna’da mı? Civar-ı Hazret-i Eyyûb’da mı? Yoksa Cennet-ül Muallâ veya Cennet-ül Baki’de mi? Bunu bize açıkça bildir. Hâyır, Üstadım! Gel biz seni Risale-in Nur tercümanı şahsiyetiyle gönlümüze gömelim. Her zaman seni orada görelim, görüşelim, her zaman sevelim, sevişelim ve söyleşelim. Yahut bu ciheti

ما‮ ‬قبض‮ ‬اللّه‮ ‬نبيّا‮ ‬الا‮ ‬فى‮ ‬الموضع‮ ‬الذى‮ ‬يجب‮ ‬ان‮ ‬يدفن‮ ‬فيه

hadîs-i âlîsine havale ederek vasiyetnamenizde onun için mi beyan ve tasrih buyurmadınız? Eğer böyle ise Emirdağı’nı intihab ve ihtiyar ettiğiniz anlaşılıyor.

Âh o Emirdağı! Biz onun nasıl bir dağ olduğunu hâlâ anlayamadık. Ondaki esrarı hâlâ çözemedik. O dağ hakikaten Emir Dağı mı? Yoksa Esir Dağı mı? O dağ bize bir dağ oldu. O dağın vurduğu dağ yine bizi dağladı. Onun dağı bizi yaktı, kavurdu. O dağ bizim bir dağımız üzerine binlerle dağ vurup, hepimizi dağdar-ı hüzn ü elem etti. Âh o dağ yüzbinlerle kardeşin yetim kalmasına kasdetti. Hepimizi diri diri ateşlere yaktı. Hasılı o dağ seni harab, bizi kebab etti Üstadım? Ona Emir Dağı değil, Emer Dağı ve Ecel Dağı demeli. Seni aramızdan alıp, kendine ve içine çeken o dağa Emir Dağı değil, Emen Dağı demeli.

Ey اَوَمَنْ‮ ‬كَانَ‮ ‬مَيْتًا‮ ‬فَاَحْيَيْنَاهُ nefes-i Rahmanîsiyle dirilen Üstadımız! Said öldü desek inanırlar mı? Hem Said ölür mü? Ölen şakî ve hayvan değil midir? Buyurduğun gibi bu ancak bir yer değiştirme ve muvakkat bir ayrılmadır. Fakat bizim için çok acı, çok…

“Ey benim kıymetli babam” diye ağlayan Fatımat-üz Zehra anamız gibi, “Ey Seyyidimiz, ey Üstadımız! Vâ esefâ, vâ kürbeta!” diye yaşlar döküp ağlıyoruz. O anamızın dediği صبت‮ ‬علىّ‮ ‬مصائب‮ ‬لوانها‮ .. ‬صبت‮ ‬على‮ ‬الايام‮ ‬صرن‮ ‬لياليا misillü biz de deriz: Âh Sevgili Üstadımız! Üzerimize öyle musibetler çöktü ve döküldü ki, eğer o musibetler şu güneşli güzel gündüzler üzerine dökülse ve yağsa idi gündüzler kararır, muhakkak gece olurdu. Artık bundan sonra yapacağımız bir şey varsa, o da semler içip gamlar çeken Üstadınız göçtü bekaya, hasret kalan kardeşlerim, dostlarım size olsun elveda deyip ağlamak, hep ağlamak.

Üstadım! Sen dünya lezzetlerini tatmadan, ömründe bir kerre olsun bu fena güllerine el uzatmadan ve uzana uzana bir saat bile sıcak ve rahat döşeklerde yatmadan akibet bırakıp gidiyorsun. Şimdi biz Hıccetü-l Veda’sız böyle bir ölüme nasıl inanalım? Hutbe-tül Veda’sız bir hicrana nasıl dayanalım?

Ey Fahr-i Âlem’in nurdan bir incisi! Ey ehl-i İslâmın bir müncîsi! Gel sana bir değil bu sefer bin bedel verelim de şu rıhlet, şu hicret ve şu hicran daha birkaç sene sonraya kalsın. Hep beraber Arz-ı Hicaz’a varalım, Kâ’be’ye yüzler sürelim. Bizi Arafat’a çıkar. Son sözlerini Hind’den, Yemen’den, Irak’tan ve Afgan’dan ve dünyanın her yerinden o mahall-i mübarek ve mukaddeste toplanan bütün müslümanlara, bütün âşıklara ve bütün hicranlı gönüllere söyle. Bize اَلاَ‮ ‬هَلْ‮ ‬بَلّغْتُ yü tekrarlayıp فليبلغ‮ ‬الشاهد‮ ‬منكم‮ ‬الغائب derken, âlem-i gayb ve ervaha işte oradan pervaz et. Mübarek cesedini alıp, hürmetle Harem-i Şerif’e getirip, pâk olan vücudunu âb-ı zemzem ile gaslederken biz de bir taraftan hiç durmadan akan gözyaşlarımızla yıkanıp arınalım. Mübarek na’şını Risale-in Nur’dan yapılan ak kefene kat kat sarıp misk-i anberle buhurladıktan sonra, öd ağacından yapılan hususî tabuta koyup son defa olmak üzere bir daha ellerini öperek Kâ’be-i Muazzama’nın kara perdesini de üstüne çekerek Hacer-ül Esved huzuruna çıkalım. Kâ’be avlusunda toplanan ve daireler şeklinde saf saf dizilen yüzbinlerle ehl-i iman ve melaike-i arz ve âsumana o aziz ruhun imam olup cenaze namazını eda edelim. Arştan ve hâtiften duyulan “Nice bilirsiniz?” sualine:

Fahr-i Âlem’in nurdan bir incisi bu

Ehl-i İslâm’ın büyük bir müncîsi bu

Şanında söylemiş Kur’an-ı Mecid

Deriz hep فَمِنْهُمْ‮ ‬شَقِىّ‮ ‬وَ‮ ‬سَعِيدٌ

diye cümleten cevab verip oradan başlarımız ve parmaklarımız üstünde yalın ayak ve baş açık, Arz-ı Hicaz’ı velveleye ve dehşete salan tekbir ve tehlil sadâları ve meleklerin de çıkardığı yas ve matem sesleriyle Medine-i Resulullah’a ve Ravza-i Mutahhara’ya varalım. “Es-salâtü vesselâmü aleyke yâ Resulallah! İşte emanetin, işte Risalet-ün Nur’un kahramanı, işte Kur’anında Said ve hadîsinde Seyyid diye söylenen mübarek Üstadımız!” diyerek seni Fahr-i Âlem’e sunalım. O nuranî yeşil perdeler arkasında uzanan Muhammedimizin (A.S.M.), mahbubumuzun nur elleri tabutunu kendine ve kabr-i saadetine çekerken hepimiz bayılıp bir daha ayılmamak üzere Allah na’resiyle Ravza-i Pâk’e serilip ve اِنَّا‮ ‬لِلّهِ‮ ‬وَ‮ ‬اِنَّا‮ ‬اِلَيْهِ‮ ‬رَاجِعُونَ olup biz de canlarımızı cananımıza verelim. Ve

وَلَوْ‮ ‬اَنَّهُمْ‮ ‬اِذْ‮ ‬ظَلَمُوا‮ ‬اَنْفُسَهُمْ‮ ‬جَاؤُكَ‮ ‬فَاسْتَغْفَرُوا‮ ‬اللّهَ‮ ‬وَ‮ ‬اسْتَغْفَرَ‮ ‬لَهُمُ‮ ‬الرَّسُولُ‮ ‬لَوَجَدُوا‮ ‬اللّهَ‮ ‬تَوَّابًا‮ ‬رَحِيمًا

sırrına erelim.