Mektup 59

Bu masum Kâzım’ın babası sekiz sene sadakatla Said Nursî’ye hizmet edip birinci safta Nurlara şakird olmuş.

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Pek muhterem Üstadım hazretleri!

Ced ve ecdad ve ana ve babamdan daha sevgili Üstadım Efendim!

Bilhassa arz u ta’zimlerle mübarek dest ve dâmen-i fâzılanelerini öperim. Aziz Üstadım! Şimdiye kadar noksan bir düşünce bendenizi şu tarîk-i müstakim ve münevverden geri bıraktı. O hatam da şudur ki: Askerliğimin yakınlaşması dolayısıyla hem o hizmeti yapmak için, hem vazife-i diniyemi ârızasız bir şekilde idame edebilmek, hem bir san’at ile mücehhez olmak âmâliyle Ankara’ya öyle bir fabrikaya mukaddemen gitmiştim. Bizim o hareketimizin yanlış olduğunu oradan işe nihayet verdirilmek ve hakiki maksada şurû’ etmek için Cenab-ı Rabb-ül Mennan menba’-ı Nur olan Barla’mıza gönderdi ve Nurlara kavuşturdu. Şimdi kemal-i hâhişle derya-i Nura dalıp yüzmeğe, hayrı-şerri, hakkı-bâtılı sezmeğe lillahilhamd başladım. Ve nihayetsiz füyuzata müstağrak oldum ki sabahtan akşama kadar yazıyorum, doyamıyorum. Gün be-gün şevkim tezayüd ediyor. Hattâ açlığımı da hissedemiyorum. Yalnız namaz vakti şu çok ticaretli fermanı bırakıyorum. Askerliğim gelinceye kadar inşâallah Asâ-yı Musa’yı da ikmal etmeğe çalışacağım.

Sevgili Üstadım! İlk matla’-ı Nur olan memleketimiz şu bir-iki sene evvele kadar maalesef devr-i fetrete benzer bir hale gelmişti. Şimdi ise o zulmetli bulut altında mahkûm ve mağlub gibi görünen memleketimizde Nurculuk şâyan-ı iftihar bir şekilde parladı ve tecessüm etti. Aleyhdar gibi görünen bir kısım şahıslar, Risale-i Nur’a toz bile kondurmaz bir hale geldiler. Elhamdülillahi hâzâ min fadlı Rabbî.

Şâyan-ı hayrettir ki; dindarlara hususuyla Nurculara yapılan taarruzlar yegâne Şems-i Kur’anı peyderpey sislendirmek ve söndürmek emeliyle o azîm cinayete irtikâb edildiği halde, Cenab-ı Kibriya kat kat bir şevk ve sarsılmaz bir gayret ile hadsiz talibleri ihsan buyurarak, o niyet-i faside ve makasıd-ı kerihiyeyi akîm bıraktı. “Bir şem’a ki Mevlâ yaka, üflemekle sönmez” kıt’a-i manidarını hatırlattı.

Âciz talebeniz, Barla’da Muhacir Hâfız Ahmed mahdumu

Hâfız Mustafa Kâzım

Mâşâallah Kâzım tam mükemmel konuşuyorsun. Ben merak ettim, acaba bu güzel yazı ve ifade senin midir? Ben orada iken sen küçük bir çocuk idin. Şimdi elli yaşında müdakkik muhakemeli bir Nurcu tarzında hissettim.

Said Nursî