Mektup 24

(İnebolu umum talebelerin mektubudur.)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Ey Risale-in Nur ile imanları kurtaran halaskâr Üstad! Ey âlemlere rahmet, hüccet-i Kur’an, hülâsat-ül hülâsa nur-u nübüvvet, canımız, Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Çok manidar ve acib, Üstadımız gözbebeğimize ve Risale-in Nur talebelerine dalaletin ahmakça ilişme niyetlerine bir ihtar tokatı ve Risale-in Nur ve Âyet-ül Kübra’nın kerametiyle sönen bir yangından haber verdiniz. Sevgili Üstadımıza ve Çalışkan’lara ve yardım eden diğer Nur yolcularına geçmiş olsun ve cümlenizden Allah razı olsun. Hizmet-i Kur’aniyede Isparta’daki kardeşlerimiz gibi o kardeşlerimizin de ümmet-i Muhammediyenin iftiharı olacaklarına inanıyoruz. Bilhassa Risale-i Nur ile tam kaynaşmış olan Çalışkan hanedanı, ebedî minnetlerimizi kendilerine çekiyor. İnşâallah saadet-i ebediyede de bu gıbtaya değer mevkiinde görünmeğe muvaffak olur. Cidden gönüllerimizde yer bırakan Çalışkan’lara ve Nur kardeşlerimize sonsuz selâm ve dualarımızı gönderiyoruz.

Çok sevgili, mübarek Üstadımız! Isparta kahraman ve fedakârları muhterem kardeşlerimizin vazife-i imaniyemizden olan Asâ-yı Musa Mecmuasına başlamaları gibi, Nur santralcısının elektriği andırır kuvvetiyle her zamanki gibi uçurduğu işaret-i Nuriye delaletiyle içten gelen bir sürur ve heyecanla Risale-i Nur’un verdiği bir iman ve iz’an ve sarsılmaz bir şevk-i gayretle ve bir çok manevî ikaz edici emarelerin de lütuf buyurulması ile, ne kadar hoş ve şirin bir zevkle lütf-u Bari ile elhamdülillah burada da cümleten Asâ-yı Musa’ya başladık ve hayli de ilerledik. İnşâallah bu mesaînin âsâr-ı fiiliyesini yakında arz u takdim ederiz. Hadsiz şükürler olsun ki, nur-u Ahmedî bu mukaddes hasenatı basımın geri kalmasıyla bizlere de sundu. Hem cümlemizi yeniden gayrete geçirdi. Risale-i Nur’a minnet ve tahdis-i nimet maksadıyla yukarıda arzedilen emarelerin lâalettayin birkaçını zikretmeden geçemiyoruz:

Risale-i Nur’a yeni talebe olmuş, bundan dolayı yazısı pek acemî olan bir genç kardeşimiz devam ettiği istinsahı bırakarak Asâ-yı Musa’ya başlamayı tasavvur etmiş. Fakat acemî yazı ile başkalarının okuyamıyacağını da mülahaza ederek tereddüd içinde iken rü’yasında siz sevgili Üstadımızı görüyor. “Yaz” buyuruyorsunuz, o da yazıyor. Huzur-u Üstad’da yazıyor, yazıyor. Bir yazı deryası içinde kalıyor. Yine kendisi rü’ya ile uyanıklık gibi bir halde, birçok kimyager gibi kimseler akla muvafık olmayan bir hazırlık ve faaliyet gösteriyorlar. Merakla soruyor. Diyorlar ki: “Bu öyle bir müessir Asâ-yı Musa’dır ki, atom bombasının yüz misli fazla dünyayı teshir ve ıslah edecek.” İlahî yâ Rab! Bu ne büyük hakikat!

Asâ-yı Musa’nın yazılmasını ve tarifini bildiren emr-i üstadanelerini havi mecmua ve Hülâsat-ül Hülâsa’yı Sâlih kardeşimiz göğsüne yerleştirerek diğer bir kardeşe getirmesi esnasında ve bir Cum’a vaktinde ve câmi’ yakınında bir serçe kuşunun nereden geldiği belli olmadan yüzüne yaklaşıp müteaddiden kanatlarını sürerek âdeta okşaması ve göğsünün üstünde birkaç daire çevirip ve öper gibi yaparak ayrılıp yerlere sürünür gibi câmiye doğru gitmesi ve bu esnada orada avcılığı ile meşhur bir kedinin bu mübarek kuşa birkaç defa atlayıp tuttu zannedildikçe pek garib olarak tutulmaması…

Risale-i Nur nice harab şehirleri gül-gülistan, nice sönmüş ocakları şenlendirmiş. Nice rehbersiz, hâmisiz kalmış nur arayan bîçareleri menzil-i maksuduna eriştirmiş olduğunu, inadsız ve insafla bakan her akıl kabul ve tasdik etmemek mümkün mü olur?

Meselâ: İstanbul’da ülema ile bir mes’ele mevzuuna sebeb olan ve bu vesile ile mühimce bir kısmı şirket-i maneviye-i Nuriyeden tayinleri kesilen civarımız sahil köylerinde birisinde o zaman iki-üç arkadaşıyla kalan mübarek Zekeriya, sair yerlere nisbetle daha çok medenî halkı içinde bilâ-fütur vazifesine devam ederken lihikmetin bir sâika-i Rabbaniye ile imamsız kalan câmilerinin kapanmaması için muhalifleri arasında yegâne çare olarak mübarek Zekeriya bulunmuş. Bununla beraber 50-60 masum yavruların da Kur’an ve imanına gece-gündüz çalışarak o muhitte Nur’un gözleri kamaştıran ulviyetini tebarüz ettirmekte, düşmanlarını susturup teslime mecbur etmiş.

İşte daha memleketimizde son zamanlarda zuhur eden bu hallerden dost ve düşmanın da tasdiki ve hayreti altında İnebolu ve civarı köylerinden bütün çocukların Kur’an-ı Kerim talimine âdeta seferber edilmişçesine rağbeti ve bunların muallimlik vazifesi de mühim bir ekseriyeti Risale-i Nur talebelerine bir sâika-i Nur kerametiyle tevcih edilmesi… İşte Risale-i Nur böylece mümkün olmaz zannedilen, mağlub edilmez korkusunu veren, fakat hakikatta çürümüş, temelsiz, bu zahirde sağlam kal’alarını tar ü mar ediyor. En hücra köşelere kadar saadet-i ebediye hayatbahş şu’lelerini nüfuz ettiriyor. Manevî fütuhatında hayli terakki etmiş bulunuyor.

İşte ey Kur’an hesabına bizleri kendisine kardeş ve yoldaş yapan Zât-ı faziletkâr!

İşte ey ebediyet yolunun rehber-i necatı!

İşte ey dünyayı istila etmeğe uğraşan deccal-ı vahşetle lâyemut ve lâ-yetezelzel mücahede eden Risale-in Nur!

Senin bu Kur’an ve iman hesabına tefani ve şevk-i gayretini bütün âlem-i İslâm ve ervah ve bütün felek-i ecram ve melekler gıbta ile alkışlamıyorlar mı?

Hissiyatımızı ifadeye maddeten hiçbir kabiliyet-i ilmiye ve kalemiyemiz yok. Zâten buna kelime ve harfler kâfi gelmeyecek. Senin meddahın Kur’an olabilir!

Ey Nur! Seni tasviri Hüsrev’lere, Feyzi’lere, Halil’lere bırakmakla müteselli oluyoruz.

Evet biz de istiyoruz, Nurunun her bir harfine Yunus Emre’ler gibi bir beyit ile pervane gibi yanmak…

Evet, nutuklar duruyor, gözler yaşarıyor, ses yok. Herkes bîkes. Yalnız Nur’un okunuyor.

Gece kıyamda yazı ile menamda.. gündüz kıraet, talim ve tashih ile sıyamda.. belki hasb-el beşer zaruretle, olmasın minnet diye nâmerde.. çalışılır.

Ey cihana rahmet olan Risale-i Nur! Ey yolunda feda-yı canı bir hüccet-i iman bilerek her ân olduğumuz reyyan Üstad-ı Mübarekimiz!

Memleketimizi zaman zaman kalemle de tasvir ve şereflendiriyorsunuz. Bu sebeble evvelden beri mürşid ve nurlu neferlerinizle memleketimizde de kurulan hangâh-ı Nuriye mahkeme esnasında dahi bu nurlu himmet-i âliyenizle burada kalan kardeşlerimizi kahramanca muhafaza ve müdafaadan ayırmamıştır. Şimdi ise bazı şahsî ve maddî sebeblerle Risale-i Nur’a evvelden beri yapılmak istenilen plânlarını da suya düşürmüş ve bilhassa tabiat ve madde gibi iki müdhiş zulmet bulutları memleketimiz üzerinden sıyrılmağa başlamış. Dün müstehzî bir tavırla bakan çehreler, ekseriyetle bugün pişman görünmek yolunu tutmağa yelteniyor. Lâkin bizdeki ihtiyat, ondaki ene onun hasretini artırıyor. Vicdansızın “Ne olacak?” sualine cevab, iki mahkeme cereyanıyla verilmiş. Fakat ahmak deve kuşu gibi başını kuma sokmuş, eliyle yapıp Allah diye taptığına yalvarıyor, ağlıyor. Bize yan bakanların, sahibsiz sanıp çatanların cevabını فَاصْبِرْ‮ ‬لِحُكْمِ‮ ‬رَبِّكَ‮...‬الخ âyeti veriyor. Bu muhitte nümunelerini görmek mümkün. Bir kısmı nüzul gibi belalara, bir kısmı Ebucehl’in Beytullah’ın örtüsünü çalıp satması gibi foyası sonradan gözlere batıyor. Beş vakit ehli göründükleri halde, kebair ve zilletleri günden güne meydana çıktığı dillerde geziyor. Cenab-ı Hak ıslah etsin!

Sevgili ve mübarek Üstadımız! Biz Risale-i Nur talebesi olmak yolunda daim duanıza muhtaçlarız. Bilmeden bir ilham-ı Rabbanî ve ikram-ı Sübhanî ve füyuzat-ı Nuriyenizle mazhar olduğumuz bu fevkalâde sürurlu, zevkli, şevkli, neş’eli, mukni’, muzaffer, manevî hizmet içinde yine bilmeden, istemeden bir ikram-ı İlahî yani Nur’un bir hediyesi olan hiss-i kabl-el vukuun Asâ-yı Musa başlandığından beri artması ve çoklarına da hissettirmesi ve nuru arttırması, Hüccetullah-il Baliğa yazıldıkça zerrat-ı cihanın tâbi’ olduğu Padişah-ı Zülcelal hesabına sevkiyat neticesi, münkirlerin dilleri tutularak mü’minlerin artması aynelyakîn hissetmesi, maddî rızık acz-i iftikara göre verildiği gibi, talebe olmazdan evvel hakikatı acz-i iftikarla aratması ve buldurması… “Biliyoruz, âlimiz” diyen birçoklarının hangi sahada kaldıkları da meydanda…

İşte bu münevver, bu müzeyyen, bu münakkaş, bu musanna’ Risale-i Nur-u İlahî, kâinatın sahibini ve meleklerini ve âhireti (teşbihte hata olmasın) el ile tutulur, gözle görülür, bir sinema perdesi gibi seyredilir bir hale, bir kemale çıkarması ve hissettirmesi acz-i iftikarlarından başka hiçbir şey olmayan bu bîçarelere Üstadlarından bir atiyye, ebediyen minnetdar bırakan bir nimet-i İlahiyedir.

Burada hepimizin ve müteaddid semtlerden Hazret-i Üstad’a hususî bir ricamız var. Risale-i Nur’u yazmak üzere mini mini yavrularda ve annelerde İlahî bir arzu görüldüğünden, bu arzu ve emellerinin tahakkuku ve devamı için hususan duanızı minnetle istiyor, vakî kusurlarımızın afvını diliyoruz ey yüce Üstad, vâris-i Muhammedî Sallallahü Aleyhi ve Sellem. 6 R.A. 65

Hak uğrunda canını fedaya hazır

İnebolu ve havalisi Risale-i Nur talebeleri