Mektup 53

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Üstadım Efendim Hazretleri!

Faidesiz yazı ve mektubumla Üstadımı iz’ac ve kıymetdar dakikalar israf ettirmek istemiyorum. Arzî ve semavî âfâtlara ve maddî cereyanlara karşı Anadolu’nun manevî muhafızı ve beşeriyeti tevhid ve istikamet yoluna misilsiz ve i’cazlı eserleriyle sevkeden ve hissiyat-ı insaniyesini risalelerindeki hakikatlarla kamçılayarak uyandıran, ömrünü ve hayatını bu uğura bezlettiği mahkemelerin uzun müddet ve en ince tedkiki ve zabıtanın her tarafta geniş mikyasta aramasıyla tahakkuk eden bu asrın manevî meb’usuna, tarihin burjuva ve engizisyon devirlerinde bile misli görülmeyen tazyik ve işkencelerin yapılma haberleri bana bu feryadnameyi yazarak Üstadımın kıymetli dakikalarını bir an için işgal etmek cür’etini verdi. Mükellef bulunduğu halde hiçbir kardeşine, hattâ Üstadına bile üzerine farz olan teavün-ü İslâmiye borcunu ödeyemeyen bîçare kütleler meyanında bir ferd olarak bulunuyorum. Ve bu tazyiklerle ezilen ruhumun iniltilerini Üstadıma duyurarak elemlerine bir kat daha eklediğimden dolayı kusurumun afvını hak-i pâyinden rica ederim. Cenab-ı Erhamürrâhimîn’den saadet ve İslâmiyet güneşinin bir an evvel doğmasını niyaz ederek ebed yolunda ve ebedde dahi muhtaç olduğum büyük büyük pek büyük Üstadımın kudsî teveccühlerini ve şifadar dualarına daimî ihtiyacımı arzeder, mübarek el ve ayaklarınızdan öperim Üstadım Efendim Hazretleri.

Her an ruhu ağlayan, teselli ve şifayı Risale-i Nur’u yazmakta bulan, âciz, bîçare, fakir Taşköprülü talebeniz Sâdık

Talebelerinizden çok kusurlu ve âciz ve teveccühünüze muhtaç Hıfzı ve Mustafa Osman, hürmetlerini arzederek mektubuma iştirak ederler efendim.