Mektup 25

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدُ‮ ‬اْلآبِدِين

Muhterem, mübarek, sevgili, faziletli Üstad-ı Yektamız, Efendimiz Hazretleri!

Evvelâ: Arz-ı hal şudur ki: Birbiri içindeki muvakkat iftiraktan hasıl olan ihtirak bizleri cidden dağderun eylemekte olduğundan, kendim gibi pürkusur olan şu varakpareciğime nazar-ı afv u merhamet ve müsamaha ile bakılmasını istirham eylerim.

Ey Halil-ür Rahman ve ey İbrahim-üz Zaman Sellemehullahü-l Mennan! Maden-i mayeniz ve secaya-yı âliyeniz olan tefekkür, hıllet, tevazu’, şefkat, sehavet, kemal-i ubudiyet ve marifet-i uluhiyet ve mekarim-i ahlâk gibi birçok hasail-i hamide-i âliyenizle Hazret-i İbrahim Aleyhisselâm ile müteşabihat-ı maneviyeniz hissediliyor.

Ezcümle Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan’da

وَاِذْ‮ ‬جَعَلْنَا‮ ‬الْبَيْتَ‮ ‬مَثَابَةً‮ ‬لِلنَّاسِ‮ ‬وَ‮ ‬اَمْنًا‮ ‬وَ‮ ‬اتَّخِذُوا‮ ‬مِنْ‮ ‬مَقَامِ‮ ‬اِبْرَاهِيمَ‮ ‬مُصَلّىً‮ ‬وَ‮ ‬عَهِدْنَا‮ ‬اِلَى‮ ‬اِبْرَاهِيمَ‮ ‬وَ‮ ‬اِسْمعِيلَ‮ ‬اَنْ‮ ‬طَهِّرَا‮ ‬بَيْتِىَ‮ ‬لِلطَّائِفِينَ

‮ ‬وَ‮ ‬الْعَاكِفِينَ‮ ‬وَ‮ ‬الرُّكَّعِ‮ ‬السُّجُودِ‮ .. ‬وَ‮ ‬اِذْ‮ ‬قَالَ‮ ‬اِبْرَاهِيمُ‮ ‬رَبِّ‮ ‬اجْعَلْ‮ ‬هذَا‮ ‬بَلَدًا‮ ‬آمِنًا‮ ‬وَ‮ ‬ارْزُقْ‮ ‬اَهْلَهُ‮ ‬مِنَ‮ ‬الثَّمَرَاتِ‮ ‬مَنْ‮ ‬آمَنَ‮ ‬مِنْهُمْ‮ ‬بِاللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬الْيَوْمِ‮ ‬اْلآخِرِ‮

âyet beyanında işaret buyurulan beytin mana-yı remzîsi Risale-i Nur ile münasebet-i maneviyesi de hissediliyor. Zira bir Kâ’be-i Ulya olan Risale-i Nur’a dehalet edenler, dünyevî ve uhrevî her nevi ateşlerin itfası ve hastalıklar şifası ve emn-i imanla müşerref safası ve maddî ve manevî rızıklarında vüs’at ve kuvası gibi daha birçok hakaik ve gavamıza erişemediğim manaları makam-ı İbrahim olan Musalla’dan

وَ‮ ‬اَذِّنْ‮ ‬فِى‮ ‬النَّاسِ‮ ‬بِالْحَجِّ‮ ‬يَاْتُوكَ‮ ‬رِجَالاً‮ ‬وَ‮ ‬عَلَى‮ ‬كُلِّ‮ ‬ضَامِرٍ‮ ‬يَاْتِينَ‮ ‬مِنْ‮ ‬كُلِّ‮ ‬فَجٍّ‮ ‬عَمِيقٍ

sayha-i nuraniyesini aktar-ı arza nida etmektedir. İbrahim Aleyhisselâm’ı Nemrud bir defa ateşe attı. İmdad-ı يَا‮ ‬نَارُ‮ ‬كُونِى‮ ‬بَرْدًا‮ ‬وَ‮ ‬سَلاَمًا‮ ‬عَلَى‮ ‬اِبْرَاهِيم emr-i celilini imtisalen ateşi gülzar oldu. Siz muhterem Üstad-ı Yektamız ise, dokuz defa zehir ateşine atıldı. Lillahilhamd hârika bir surette يَا‮ ‬نَارُ‮ ‬كُونِى‮ ‬بَرْدًا‮ ‬وَ‮ ‬سَلاَمًا emr-i Sübhanîsi imdada yetişti. İbrahim Aleyhisselâm’ın gülzarı misillü, Risale-i Nur daha ziyade güller açtı ve o gülistande nice nice bülbüller coştu.

Madem ki o ulü-l azm Peygamberan-ı İzam’la münasebet ve müşabehet-i maneviyeniz var. Ben size kurban olayım. Kurban olmağa nefsim de razı oldu. Sen sağ ol ey Bediüzzaman-ül Cemal ve ey Yusuf-u Bâ-kemal! Bilmem ki Yusuf-u Evvel misin, yoksa sânî misin? İlk Yusuf (A.S.) bir defa zindana girdi, sen ise müteaddid defalar zindanlarda ve hattâ haps-i münferidlerde hayatın geçiyor. Ebediyete kadar devam edecektir. Onun için sana Bediüzzaman demeğe şayestesindir. Hem Yusuf Aleyhisselâm’ın saltanatı hem maddî idi, hem manevî. Buna mukabil Nurlar cihetiyle hem manevî bir sultansın ve o saray-ı minberinde manevî bir şahsın. Bizler gedayız. Hiç sultansız saray olur mu? Evet evet o saray-ı envârın her köşesinin mir’at-ı mücellalarında eski evliyalardan şah, sultan görünüyor ve sohbet ediliyor. Ve biraz daha im’an-ı nazarla bakılsa, tefani-ül mir’at âyinesinde Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm görünüyor.

O âyine-i mirsad-ı musaffa-yı muhsinînin cilve-i cemali içinde şuunat-ı külliye ve tecelli-i esma ve sıfat-ı muhita ve taarrüf-ü rububiyet ve o cilve-i ef’al, hüsn-ü mir’at içinde bürhan-ül vahdet ve o hüsn-ü mir’at-ı kemal içinde Vâcib-ül Vücud-ul Bâki-l Vedud ve o maanî-i mukaddese-i envâr içinde tebarüz-ü uluhiyet ve tecelli-i zât-ı ehadiyet şuhud derecesinde manzur-u âlem oluyor. Fesübhanallah! Bârekâllah!

Furkanımızdan intişar eden Risale-i Nur’un feyzasıyla ve ondan sıçrayan bir lem’a-i envârın şu’lesinde uzaklıkla mahcub ve ataletle meşhur ve benim gibi bir odundan şuurlu güller açtıran Risale-i Nur’a yüzbinler mâşâallah, yüzbinler bârekâllah! Acaba ona yakın olanlar ve o nura boyananlar muhakkikîn-i asfiyalar derecesinden daha ileri değil midirler?

Ey Hakk’ın nur hokkası! Senin derunundaki nur mürekkep, Furkan-ı Mübin’den takattur ediyor. Ve ondan tereşşuh eden şelale-i ziya bu asrın zulmetlerini dağıtıyor. Dünyaya şua ve âleme elvan-ı ziya ve âdeme iman-ı şifa ve insaniyete şu’le-i hidayet ve mü’minlere iz’an-ı feyza nurlarını saçıyor. Ve onun mir’at-ı ümmetinden teşa’ubla tezahür eden kitab-ı kâinatın halka-i zikrinde görülen ve işitilen bütün mevcudattan

لاَ‮ ‬اِلهَ‮ ‬اِلاّ‮ ‬هُو‮ .. ‬لاَ‮ ‬اِلهَ‮ ‬اِلاّ‮ ‬اللّهُ‮ ‬وَحْدَهُ‮ ‬لاَ‮ ‬شَرِيكَ‮ ‬لَهُ‮ .. ‬لاَ‮ ‬اِلهَ‮ ‬اِلاّ‮ ‬اللّهُ‮ ‬الّذِى‮ ‬تَزَاحَمَتْ‮ ‬خَوَاتِيمُ‮ ‬وَحْدَتِهِ‮ ‬عَلَى‮ ‬كُلِّ‮ ‬مَكْتُوبٍ‮ ‬مِنْ‮ ‬مَصْنُوعَاتِهِ

marifet-i girdigârını okutturuyor.

Duanıza çok muhtaç günahkâr kardeşiniz

Halil İbrahim

4 C.E. 65