Mektup 89

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Çok muhterem ve müşfik Üstadım Efendim Hazretleri!

Kardeşim Ceylan’ın babasıyla göndermiş olduğunuz kıymetli mektubunuzu sonsuz sevinçler içinde aldım. Çok sevgili ve müşfik Üstadım hazretleri! Bu yüksek lütuflarınıza mazhar olduğumdan dolayı ne kadar memnun olduğumu tarifte âcizim. Cenab-ı Hakk’ın bu ihsanına karşı ne kadar şükürler etsem yine azdır. Âlicenab Üstadım efendim! Sizin yine tesemmümden rahatsızlığınızı öğrenince çok üzüldüm. İnşâallah buna cür’et eden zındıkların elleri yakında kurur. Göndermiş olduğunuz Nur eczalarından Asâ-yı Musa’nın birisini mütalaa için mütekaid hâkim beye verdim. Çok memnun oldular. Zâten siz üstadımız İstanbul’da bulunduğunuz sıralarda kendilerini tanırlarmış. Size arz-ı hürmet ve selâmları vardır. Vaiz Şerif Bey ise yine siz üstadımız İstanbul’dalar iken ziyaretinize gelir giderler imiş. Daha o zamandan talebe imişler. Ben kitablar gelmeden önce, yanımda bulunan Meyve Risalesi’ni takdim etmiştim. Şimdi de Zülfikar mecmuasını takdim edeceğim ve dediğiniz gibi Âyet-ül Kübra’nın sekizinci sahifesini de göstereceğim. Diğer kitablar ise meraklı üniversiteli gençler tarafından okunuyorlar. Üniversite gençliğinin Risale-i Nur’a ekmek, su, hava, ziya gibi ihtiyacı vardır. İnşâallah sevgili Üstadımız, iş’ar buyurduğunuz gibi üniversite, yakında Nur mektebi haline girecektir. Zâten sevgili üstadıma olan en derin sevgi ve samimi iştiyakımı izhar için faal bir hizmet istiyor idim. Yaradan’a sonsuz şükür olsun ki, bunu pek geciktirmedi. Benim için dünya ve âhiret ezvakı, hakiki saadetim Nurlara hizmetim nisbetindedir. Bu kudsî vazifeyi (bütün kusur ve aczimle beraber bu hakikatlara olan fazla ihtiyacımdan dolayı) siz müşfik üstadımın âlî himmetiyle Rabbimin büyük bir lütfu telakki ediyorum.

Sevgili ve müşfik üstadım! Sizin nezaret ve ulvî himayeniz en sıkıntılı zamanlarımda imdadıma yetiştiği gibi, inşâallah hizmet hususunda da müstecab olan dualarınızı bizden esirgemeyip lütfedersiniz. Zâten müşfik üstadım, siz Kastamonu’da iken demiştiniz: “Mustafa, senin üzerinde babandan ziyade hakkım var.” Ben kısa fehmimle bir şey anlayamamıştım. Abdullah ile bana olan nasihatlarınız daha hâlâ eski tazeliğiyle kulaklarımda çınlıyor: “Hakka bir çok yollardan gidilebilir, fakat kısa yol olan Risale-i Nur yoludur. Bizim için ayrılık yoktur, berzahta, kabirde dahi beraberiz.” Âh ne büyük saadet, fakat duyabilmek. Buna karşı ben de derim:

Ey manevî babamız, ilimde üstadımız! Demiştin ki: Dünyada, berzahta, ukbada biz daima beraberiz. İnşâallah ayrılmayız. Bu kusurlu talebenizi inşâallah bu beşaretten mahrum etmezsiniz. Hem Yunus Emre gibi, Nurlar yolunda derim:

Ne gam bunda, bin kişi ölürsem

Bunda ölüm olmaz, ölmezem artık.

Yansın canım yansın aşkın oduna

Boyandım rengine solmazam artık.

Beni irşad eden Nur kâmildir

Yapıştım eline dönmezem artık.

Çok sevgili Üstadım efendim! Çok kusurlu olan bu âciz talebeniz her hususta dualarınıza muhtaç olduğum gibi, bilhassa Nurların neşrinde Nurlara yaraşacak bir tarzda bir üslûbu ve sevilme ve doyurma kabiliyeti duanız berekâtıyla umuyorum. Çünki çok sıkılgan ve tutuğum. Ve mektubuma son verirken el ve ayaklarınızdan öper, arz-ı hürmet eyler, sıhhat ve âfiyetleri Hak’tan dilerim sevgili Üstadım efendim.

Çok kusurlu ve dualarınıza muhtaç

Mustafa Oruç