Mektup 42

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

Ey muhterem üstadım!

Anam babam ve tatlı canım ve altı evlâdım senin yoluna feda olsun. Senelerden beri zahirî esarette akl u hayale gelmeyen türlü türlü ezâ ve işkenceler altında yaşarken, şimdi de hayata göz kapamayı kendinize tercih ettiniz. Sizin o mübarek hayatınızın varlığından bütün dünya müstefad ve ferahnâktır. Fakat benim gibi bir echelin varlığı ile yokluğunda hiçbir fark olmadığından, yerinize beni tercih ediniz. Burdur’daki Âsım Bey’in ve Hâfız Ali kardeşlerimizin senin yerinde şehid olmaları gibi, gerçi ben talebelik vazifesini tamamen îfa etmemiş isem de, siz tamam sayarak yerinize hemen beni tercih ediniz. Sevgili üstadım! Gece-gündüz Risale-i Nur’a hizmet eden ihvan kardeşlerimi yetim bırakmayarak başlarında biraz daha bulunmanızı, Hakîm-i Zülcelal Hazretlerinden temenni ve niyaz ederim.

Üstadım! Sizin varlığınızdaki feyiz ve nur ile, yokluğunuzdaki bir midir? Tabiî bir değildir. Onbir senedir hasretinizi çekip acaba bir daha dünya gözüyle görmek nasib olacak mı derken, bu acı haberi işitir işitmez bütün vücudumdaki et ile kemik birbirinden ayrıldı zannettim. Gece gündüz gözyaşlarım durmaz oldu, dünya başıma zindan oldu. Bu gözyaşlarımı kim teskin edecek sevgili üstadım.

Kuleönü’nde İstasyonunda Cemal Yakub değil, Cemal Yakub müteveffa Âsım’a refîk yaptığınız kusurlu Yakub