Mektup 114: Muhteşem bir tevafuk
Çok muhteşem bir tevafuk
Çok sevgili Üstadımızın tahminen altı aydan daha evvel yazmış olduğu müjdeli mektuplarından bir satır yazıdır...
"Matbaanın tahir olmayan elleriyle yeni huruf libasında beşyüz nüshayı vermesine bedel, inşâallah Risale-i Nur şakirdleri beşbin nüshayı temiz elleriyle hatt-ı Kur’an ile müslümanların ellerine yetiştirecekler...ilh."
Bir eser-i inayet ve bir teşvik-i feyz-i nur ve sevkiyatla idrakine tam muktedir olamayacağımız muazzam bir inkılâbın anahtarı olan Zülfikar-Mu'cizâtlar Mecmuası'nın kitabet ve teksiri için çareler ararken bir hüsn-ü tesadüfle ve kardeşlerimiz Nazif ve Salahaddin'in maddi ve manevi hamiyyetperverlikleri ile münasib ve muvafık bir makineyi İnebolu'da yerleştirmiş ve tecrübe ve tecrübe numunesini sevgili Üstadımıza göndererek intizarda iken bir gün alemdâr-ı nur ve mücahid ve kahraman kardeşimiz Tahiri, güler ve nurlu yüzüyle burada karşımıza çıkıyor. Ve bizi meserretlere gark ediyor. Sebeb-i ziyareti gayet basit. Hem bir hasbihal, hem de bu acip makine hakkında malumat alıp icab ederse bir de kendisi alacak. Henüz gönderilen nümuneye bir cevap alınamadığından Zülfikar'a da başlanmamış. Bu hususta konuşuyoruz. Bu esnada Tahiri kardeşimiz "Bir kere ben de tecrübe edebilirmiyim?" diye sual etmesiyle hiçbir şey ve yukarıya yazdığımız bir satır yazı ve saire hâtır-ı hayalimize gelmeden sırf bir tecrübe mahiyetinde onun muayyen kalem ve kağıdını Tahiri kardeşimizin eline verip bu tecrübe için yapılan kağıtları da boşa gitmesin gayesiyle Mu'cizât- Kur'aniyenin Bismillah ve ilk sahifesini yazarak bu sahifeden yapılması arzu edilen bin aded mecmuanın bin aded ilk 1 numaralı sahifesini kendi kaleminden hasıl oluyor. Bundan onbeş-yirmi gün evvel vaki olan bu tevafuk bugün şu aciz mektubumuzu ramazan-ı şerif tebriki münasebetiyle yazarken hatırlıyor ve derhal yukarıya yazdığımız sevgili Üstadımızın bir seneye yakın evvelden o "tahir el" i haber vermesi bizi hayretlere düşürüyor. Bu satırları yazmak mecburiyetinde kalıyoruz. Şüphesizki bu bin nüsha ilk teşebbüstür. Nitekim bu hafta içinde Asa-yı Musa'nın da bin nüshası ceman yekün şimdilik üç ton kağıt sipariş vermiş bulunuyoruz. Şu halde beşbin nüsha az bir zamanda Cenab-ı Hakk'ın inayetiyle hazır olmuş demektir.
Ey sevgili Üstadımız.. Buna biz kusurlu ve aciz talebeleriniz gözyaşlarımızdan başka hiçbir söz bulup söyleyemiyoruz. Şu halde nurun elli senelik, Hazret-i Kur'anın binbeşyüz senelik mücahedatının son azametli mahsulünün bu çok manidar tevafukuna bie Maşallah ve Barekallah diyerek daha geniş tasrih ve şumüllerini kudretli kalemlere bırakarak Cenab-ı Hakk'a hadsiz şükürler ediyoruz.
Evet bu ne büyük hakikat ki; pek yakın şanlı istikbalin ve cadde-i şeriat-ı kübrasının resm-i küşadını pek çok zaman evvelden manevi işaretinizle bu mübarek alemdâr-ı nurun tahir elleriyle kendi zatınıza vekaleten yaptırdığınıza bizler şahid ve bütün ruh-u canımızla bunu tasdik ediyoruz.
Nazif Çelebi, Büyük İbrahim, Küçük İbrahim, Salih, İsmail, Gülcü Hüseyin, Dursun, Ahmed, Samed. Berber Ali, Osman ve arkadaşları...
Bu mektubun yazılmasından az sonra garip bir vakıa:
Risale-i Nur'un hakikatlerine şimdiye kadar alakadar olmamış, beş vaktini kılan birisi son günlerde hayat-ı uhreviyeyi mahvedecek bir kağıt kullanmış. Bu vesile ile Risale-i Nur'un hakikatlerini bir kardeşimiz dört kişi arasında onlara izaha çalışıyorken, cinsini bilmediğimiz bir ufak kuş geliyor. O kağıdı kullananın göğsüne tırnaklarını geçiriyor. Bu beş kişilik kalabalığın içinde ve hayret nazarları arasında hiç kaçmadığı gibi, gözleri o adamın gözlerinde ve başını da mütemadiyen sallıyor. Bir müddet mütehayyir seyrediyoruz. Ve elimle alıp sevdikten sonra oradakiler de seviyor ve bırakıyoruz. Bir ok gibi gidişi, bu hayvanın tamamen sıhhatte ve özürsüz olduğunu isbat ediyor.
Risale-i Nur hakikatlerinin yalnız insanlar değil, hayvanat tuyurat dahi hizmetcisi olduğunu bizlere ve bütün orada bu hakikatleri dinleyen ve görenlere tasdik ve kabul ettiriyor. *Biz nurculara şükren lillah göz yaşları döktürüyor.
Notes
- Hashiya *.Bu mektubun yazıldığı gece, yani kardeşimiz Küçük İbrahim'in sabahtan anlattığı mezkur kuş hikayesini tasdik eden ikinci bir vakıa:↩
Zülfikar-ı Mu'cizatın 14. sahifesini yazarken Nazif'in penceresine gelen, ayakları beyaz, tüylü cinsinden bilmediğimiz küçük bir kuşun ayrılmadığını görünce pencereyi açıp kuşun içeriye girdiğini ve yazı masasının yanında ki pencere perdesine konarak kaçmayıp eline aldığı ve sevdikten sonra odada ve salonlarda bir müddet dolaşıp tekrar gelerek yine tutup sevmiş ve açık pencereden bırakmış ve uçup gitmiş olduğunu, sabah ve akşam da nurcuları ziyaretleri tesadüfi olmayan bu hakikatleri şükranla karşılayarak اَلْحَمْدُ ِللهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّى diyoruz. Ve bu ziyaretcileri takiben gece yarısından sonra çoktan beri muhtaç olduğumuz çok bereketli ve nâfi' ve sâkinâne rahmet-i ilahiye lehülhamd kuşluk zamanına kadar devam etmiş bulunması daha yazamadığımız birçok emareler, bu mübarek günlerin bu seneye mahsus kudsiyetini ve Zülfikarın yazılması berekâtın tezyidine vesile olduğu kanaatindeyiz.
اَلْحَمْدُ ِللهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّى