Mektup 94

(Kardeşlerim! Ben, resmî hocaların ürkmelerinden ve Nurlara karşı lâkaydlıklarından kızmıştım. Fakat bu Edhem Hoca benim hiddetimi izale etti. İnşâallah nasıl merhum Hasan Feyzi, muallimleri Nurlara sevketmeye bir vesile oldu. Öyle de bu Edhem dahi bir kısım hocaları sevkedecek. Ben bu uzun mektubunu hem ta’dil etmek, hem kısaltmak ve hem de pek ziyade senalarını kaldırmak ve ıslah etmek halim ve vaktim müsaade etmediğinden size havale ederim. Bu mektub müstakil yazılsın. Medar-ı ibret olarak korkaklığından Nurlardan çekinen bazı hocalar okusun. Hem mektubun bir kısmı da Lâhika’ya geçsin.)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Çok sevgili Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

An-asıl Rumeliliyim. Hicretim Balıkesir’dir. Celaleddin-i Rumî (Kaddesallahu sırrahu) mensublarındanım. Yirmi seneye karib köy hocalığı ve çocuk okutmakla meşgul olmaktayım. Risale-i Nur’a hizmetim bu sene mümkün olduğu kadar hem kendim okuyup istifade etmek, hem de memleketim olan Balıkesir ve Kırkağaç havalisindeki kardeşlerimi tenvir etmek maksadıyla Risale-i Nur’dan risale yazıp gönderiyorum. Kırk sene, belki yüz seneden beri dinimiz Nur-u Muhammediye (A.S.M.) nurunu söndürmek için var kuvvetleriyle sa’y ü gayrette bulunan Avrupa feylesoflarının ve onların sözlerine itimad eden bir takım bedbahtların din aleyhinde yaptıkları propagandalarla o derece ileri gidildi ki, dinine ta’zim edip Ma’bud-u Hakikî’sine ibadet eden bir mü’mine kendi nazarları ile ve bâtıl fikirleriyle kendilerine münasib olan sözü o mü’mine isnad ederek dünyanın fikirsizi olduğuna olan itikadları, kelâmları imanında noksaniyet olanları taaccübde bıraktılar. Hattâ o zavallılar öyle zannettiler ki, artık nur-u imaniye yeniden parlamak için hâric-i imkân olduğuna kani’ oldular. İman-ı hakikî bulan Nur şakirdleri ise zerre mikdarı imanlarına halel getirmedikleri gibi, öyle sersemlerin bâtıl itikadları ve yaptıkları propagandalar âdeta solda sıfır hükmünde kalacağını yakînen bildiklerinden, o münkirlerin yalnız ehl-i İslâma değil, bütün âlem-i beşeriyete yaptıkları çirkin akideleri ne dereceye kadar varacağını ve her zevalin bir kemali ve her kemalde bir zevali olacağını Zülfikar-ı Mu’cizat-ı Ahmediye ve Kur’aniye ile bildiklerinden o şakirdler sarsılmaz imanlarıyla tereddüd ve şübhe bile getirmediler.

Evet nasılki bir milletin başında gayet kurnaz ve manyetizma ve ispirtizma nev’inden teshir edici hassalarıyla zalimane, müstebidane tabiiyyun maddiyyun mezhebliğini kendine rehber eden akıllı, şeytanî tali’li istidraclı bir kumandan bulunur. Ve taht-ı hükmünde olan milyonlarla insanların ve kendilerinin sa’y ü gayretiyle yaptıkları terakkiyat, iyilikler o milletin kendine ait iken, bir tek gözüyle kendini dev âyinesinde görerek ve haksız olarak o yapılan kahramanlıklar, cesaretlikler güya kendinden kendisine ve heykeline bir nevi rububiyet ubudiyetkârane secde edercesine baş eğen hempâları tarafından olduğunu zannettiren Süfyan’ın zuhurunu Mu’cizat-ı Ahmediye ile bildiklerinden, o Süfyan’ın yalancılıklarını, hilekârlıklarını ve bütün sahtekârlıklarını yalnız ehl-i İslâm’a değil, belki bütün kâinata bildirmek ve nur-u Muhammediye ve şeriat-ı Ahmediyeyi (A.S.M.) yeniden parlatacak, inşâallah yakın bir zamanda çıkacak olan Mehdi-i Resul-i Ekber’in tavrını mu’cizat-ı Ahmediye (A.S.M.) ile sabit olduğunu bildiklerinden ve din düşmanı olan Avrupa feylesoflarının ve onların sözlerini kendilerine düstur ittihaz eden bedbaht dinsizlerin, zındıkların din aleyhinde yaptıkları propaganda entrikalar, elbette ve elbette suya düşüp akîm kalacaklarını bildiklerinden Nur şakirdleri sarsılmıyorlar.

Evet nasılki bir milletin siyaset istikameti hakkıyla muhafaza edilmez ise ve adaleti de yalnız yalnız adliyede kalırsa, o milletin akibeti bataklık uçurumuna gideceği bedihidir. Tabiiyyun ve maddiyyun dinsizlerin âlem-i beşeriyete saçtıkları çirkin akide tohumu güya Hâlık-ı A’zam’ın halkettiği şeyleri tabiata, madde ve kuvvete maledip Hâlık-ı Kâinat’ta -hâşâ sümme hâşâ- Cenab-ı Hakk’ın hiçbir mefhumu yokmuş. Öyle çirkin akide insanları dünyanın acı cilvesine uğrayan kimsenin kendi kendine teselli edecek yerini bırakmadılar. Evet madem ki herşeyi tabiata, madde ve kuvvete maledip itikad ediyorlar, musibet zamanlarında başlarına bir felâket geldiği zaman “Aman tabiat, imdad eyle” diyemez. Yahut “Ne yapayım dünyam böyle geçti ise, âhiretim iyi olur” diyemez. Çünki Hâlık’ı inkâr etmiş. İşte hakikî imanı olan zâtlar, bu dinsiz tabiiyyun maddiyyunların akibet çektikleri emekler hebaen mensura olacak bildiklerinden, elbet bu zalim dinsizlerin ve onların sözlerine itimad edip Hâlık’ı inkâr edenlerin yalanlarını, hilekârlıklarını bütün kâinata karşı meydana çıkaracak, sönmez ve ebedî ve nur-u Muhammediyeye (A.S.M.) ait bir nur zahir olacağına şübhe edilmediğinden, ehl-i İslâm gayet müdhiş bir bungunluk zamanında şarktan garba kadar bir şimşek ve saikası gibi kâinatı aydınlatan ve kararmış kalbleri de ân-ı vâhidde parlatan mübarek (Risale-i Nur) zahir olunca âlem-i İslâmı ayın ondördü gibi aydınlattı. Ve وَ‮ ‬مِنْ‮ ‬ظُلُمَاتِ‮ ‬اِلَى‮ ‬النُّورِ sırrını izhar ve bir hikmeti zahir olduğu gibi, işte yüzlerce seneden beri din aleyhine yapılan zulümata karşı (Risale-i Nur) o propagandacıların başına ve bozuk beyinlerine bir yangın bombası gibi patladı.

Din aleyhine ettikleri, İslâm ile beraber hiç İslâmiyetlikle alâkası olmayan ve umum dünyaya hükmünü sürdüren ve sözünü dinlettiren adaletperver Amerika da anladı ki; Hâlık-ı Kâinat var olduğunu kendilerinin ecnebi memleketlerde bulunan tebeasını himaye etmek için hükûmet tarafından tayin edilen bir elçisi, bir peygamberi olması lâzımdır. İşte zindandan daha karanlık olan bu asırda, şimdiye kadar emsali nadir değil belki hiç emsali olmayan Risale-i Nur’un aydınlığı, kâinatı baştan başa ihata etti. Kâinattaki tabiiyyunluk, maddiyyunluk ve hâsiyeti artık gizlenmeye başladı. Hattâ hakikat, güneş gibi zahir olmaya yüz tuttu. Bütün dünyayı hemen hemen ihata edecek kadar ileri giden tabiiyyunluk, maddiyyunluk dinsizliğinin kökünü kazıyacak yegâne çare, Risale-i Nur’un bu necib Türk milletinin ve mübarek aziz vatanın içinde zahir olması -Allahu a’lem- Türk milletinin refah-ı saadetine işaret ve rahmet-i Rahmaniyeye mazhar olacağına bir alâmettir.

Tabiiyyunluk, maddiyyunluk, dinsizlik yüzünden ziyade darlaşan akılların hikmetli ve azametli mes’eleleri bir türlü ihata edemediğinden, kendilerine bir gururluk hasıl olarak doğrudan doğruya inkâra, küfre sapar. Hem maneviyattan kararmış hattâ ölmüş olan kalbler, kılı kıldan ayıracak kadar ince ve geniş ve gayet derin imanî mes’eleleri o manen kurumuş ve sıkışmış kalbler birdenbire ihata edemediğinden, zavallı bedbaht çar nâçar çaresiz küfre, dalalete yuvarlanıp ebedî i’dam mücazatına müstehak olur. Evet eğer o uçurumdan silkinip kendi küfrünün içyüzüne dikkat ile nazar ederse, şübhesiz görecektir ki; bu mevcudat ve kâinatın muhakkak bir Hâlıkı var olduğunu ve o Hâlıkın şefkatini, merhametini, adaletini kullarına tebliğ etmek için yine kendi hemcinsinden bir vasıta, bir elçisi, bir peygamberi vardır ve tebligat-ı İlahiyeyi kullarına bildirmek için, mukaddes bir kitabın inzali muhakkak vardır. Ve o kitabın meyvesi hükmünde olan Risale-i Nur, bir ucu arş-ı a’zamda olan Kur’an-ı Hakîm’in hakikî tercümanı olduğuna zerre mikdarı şübhe getirmez.

Ey din ve meslek yolunda hâfız ve hoca efendi kardeşlerim! Nefsimle beraber size derim: Ünvanımız olan veraset-ül enbiya olan ilim, bizlere yalnız şahsımıza ait değildir. Belki bütün ehl-i İslâmın, hattâ bütün kâinatın bizlere olan ilimde hakkı ve hissesi vardır. O ilim bizlere bir emanettir. Emanete ihanetlik etmek ise, imanın münkirliğine emanettir. Allâm-ul Guyub Celle Celalühü ve Tekaddes Hazretlerinden korkmayıp ve hakikatı söylemeyip ve ne cihetle olursa olsun hatır için dalkavukluk edip Kur’an-ı Azîmüşşan’ın hakikî ahkâmını, hikmetini bildirmekten ictinab etmek ise kâfirliktir.

İşte asıl bu zamandadır, mâlikine karşı aczini ikrar ve kusurunu itiraf edip Ma’bud-u Hakikîsine ibadet etmek… İşte asıl bu zamandadır ki, sünnet-i seniyeye ittiba’ etmek… İşte asıl bu zamandadır ki, Ehl-i Sünnet ve-l Cemaat mezhebine uymak… İşte asıl bu zamandadır ki, hakiki imanın ne olduğunu bilmeyen bir din kardeşini iman nuruyla tenvir etmek… İşte asıl bu zamandadır ki, yoldan sapmış bir ehl-i İslâmı yola getirmek… İşte asıl bu zamandadır ki, dünya metaına tama’ etmeyip Hak rızası için Kur’an-ı Hakîm’in ahkâmını bildiğimiz kadar bilmeyenlere bildirmek… İşte asıl bu zamandadır ki, Hâlık-ı Kâinat’ı inkâr etmeğe cesaret eden tabiiyyun, maddiyyunlara Hakk’ın Hâlık ve Rezzak-ı Âlem olduğunu isbat ederek müdafaa etmek… İşte asıl bu zamandadır ki, âhiretin ilk ve gayet tehlikeli kapısı olan kabir azabından emin olmak için çare bulmak…

Ey hâfız ve hoca efendi kardeşlerim! Nefsimle beraber size derim: Bize emanet olan din-i Muhammediyenin (A.S.M.) terakkisine bizler çalışmaz isek, Âdil-i Mutlak olan Vâcib-ül Vücud Celle Celalühü ve Tekaddes Hazretlerine ne yüzle varacağız. Müekkel bulunduğumuz makam-ı mübarekenin sahibi sevgili Peygamberimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimizin sünnet-i seniyesini bizler muhafaza etmez isek, ne yüzle rûz-i cezada şefaat bekleyeceğiz. Herkese nasib olmayan ancak takdir-i İlahî olan ilmi -bilhassa Hazret-i Kur’an-ı Azîmüşşan’ın ahkâmını- Cenab-ı Vâcib-ül Vücud ve Tekaddes Hazretlerinin kullarına bilâ-ücret tebliğ etmez isek; o Hakk’ın kelâmı Hazret-i Kur’an-ı Hakîm rûz-i cezada bizden dava etmez mi? Râzıkımızı terkedip dünya metaı için halka boyun eğmek, Hakk’ın kapısını terkedip halkın kapısına âcizliğimizi teşekki etmek, bizim için reva mıdır? İslâmiyetin şân ü şerefini ayaklar altına almak değil midir?

Ey nefsim! Düşün, seni Hâlık’ın olan Zülcelal ve Tekaddes Hazretleri İslâmiyet üzerine yaratmayıp, Hâlık’ı inkâr eden dinsizlerden halkedeydi ne olurdun, halin neye varırdı? Ey nefsim, rızk için Ma’bud-u Hakikî’den beklemeyip, kendi rızka ihtiyacı olan bir âciz kula köle olmak kadar âdilik var mıdır? Ana rahminde bulunduğun zaman, Rezzak-ı Âlem olan Kadîr-i Mutlak ve Tekaddes Hazretleri senin rızkını bacadan indirir gibi ana rahminde seni gıdalandırmadı mı? Âleme ibret-i nümune olarak uzuvda noksan mı yarattı? Bu kadar nimetler yetmemiş gibi.. fazla ayrıca da hem dünyanı, hem âhiretini pek yakından anlamak için sana ilim vermedi mi? Bunca nimetlere mukabil evamir-i İlahiye karşı sen ne yaptın?

Ey nefsim! Âdil-i Mutlak olan Allah Celle Celalühü ve Tekaddes Hazretleri senden evvel gelen bazı ilim sahibleri Kur’an-ı Hakîm’in ahkâmını terkedip yanlış yahut yalan fetva veren dalkavukçuların daha âhirete gitmeden ukubet-i İlahiye başına geldiğini görmedin mi? Ey nefsim! Senden evvel gelen ilmiyle âmil âlimlerin cisimleri ölüp, kendilerinin el’an “Rahmetullahi Aleyh” ismiyle yâdedildiğini işitmedin mi? Hem böyle mübarek zâtların ahvallerine özencin olmuyor mu? Ey nefis! Gözünle gördün, kulağınla işittin, sen rahat rahat şahane yaşar iken Üstadımız Hazret-i Bediüzzaman Hazretleri, din uğrunda yalnız ehl-i İslâm değil, belki âlem-i kâinatın i’dam-ı ebedîden hayat-ı ebediyeye tebeddül için kendinin istirahatını hatırına bile getirmeden, gecesini gündüzüne katıp çalışmakta iken müteaddid defalar nice nice müşkilâtlara, engellere maruz kaldı. Gerçi her yerde Hakk’ın inayetiyle muhasımlarına galebe çaldı. Hem kendinin, hem dinin muhasımları yakînen anladılar ki; Üstad Hazretlerine değil kendileri, bütün halk başına hücum etse kendisine karşı mağlub olacak. Artık kendisiyle musalaha etmekten başka çare olmadığını çok iyi bildiler. Kendisinin en ziyade şu dünyada yegâne gayesi beşeriyeti dalaletten kurtarıp, saadete kavuşturmaktır. Ve bundan aldığı zevki, hiçbir şeyden almaz. Hem kendisine Hak’tan gelen musibetlere o derece iftihar eder ki, sürurundan gayet neş’eli bulunması bütün âlemi hayret ve taaccübde bırakıyor. Hele fakr u kanaatı o derecedir ki, beşerin sabr u tahammülü imkân hâricindedir.

İşte ey nefsim! Bu mübarek zât-ı muhteremi bu ahvalde ve bu ahlâk-ı hamîdede olduğunu biliyorsun. O da senin gibi bir nev’-i beşer, insan değil midir? Yalnız İslâmlara değil, bütün bu asırdaki insanlara rehber olduğunu biliyorsun. Ne için onun takib ettiği yoldan yürümüyorsun? Onun takib ettiği yoldan bu asırda yürümemek bütün ehl-i İslâm içinde, bilhassa hâfız ve hocalar için gayet müdhiş bir hatadır, bir kabahattır, bir akılsızlıktır. Ey nefsim! Sen neyine güvenip, kendi menfaatından başka kimsenin iyiliğini düşünmüyorsun. Ey nefsim! Sen az-çok ilim sahibisin, Allah’tan kork. İlmin hesabını muhakkak vereceksin. Ey nefsim, iyi dinle! Bütün insanların dalaletten kurtarmak için çalışan ve Cenab-ı Hakk’ın buyurduğu

وَ‮ ‬اِذْ‮ ‬اَخَذَ‮ ‬اللّهُ‮ ‬مِيثَاقَ‮ ‬الّذِينَ‮ ‬اُوتُوا‮ ‬الْكِتَابَ‮ ‬لَتُبَيِّنَنَّهُ‮ ‬لِلنَّاسِ‮ ‬وَلاَ‮ ‬تَكْتُمُونَهُ ilâ âhiril-âye evamir-i İlahiyeyi yerine getirmek için müşkilâtlara maruz kalacağını hiç tahattur etmeyen ve dini âlet edip din aleyhine hücum eden propagandacılara ve tabiiyyunlara, maddiyyunlara, dinsizlere galebe eden dalkavukluk etmeyip ve dünya metaı için dinini dünyaya değişmeğe irtikâb-ı tenezzül etmeyip ve yalnız servet-i ebediye, saadet-i sermediye olan Hak rızasından başka bir matlubu olmayan, hele ahlâk-ı hamîdesi arş-ı Rahman’a ulaşan ve âlem-i beşeriyete şefkat ve merhameti yetişen, zehirleri tiryak yapan, bütün ins ü cinni, dost ve ağyarı, bizi ve yabancıyı, zengini ve fakiri iman nuru zincirleriyle sarsılmaz rabıtalarla bağlayan, bir ucu arş-ı a’zamda olan, Allah Celle Celalühü kelâmının hakiki tercümanı olan Risale-i Nur hâdimi ve tercümanı ve sahib-i Zülfikar’ın manevî evlâdı ve bütün Nur şakirdlerinin serdarı, Mu’cizat-ı Ahmediye (A.S.M.) ile sabit âhirzamanda rahmet olarak gönderilecek Hazret-i Bediüzzaman (Radıyallahü Teâlâ Anhü) hazretlerinin en küçük bir şakirdi olmak kadar ondan daha ferah ve sürur ve uhrevî bir saadet ve bahtiyarlık var mıdır acaba?

Risale-i Nur yardımcılarından, hususan medreset-üz zehra erkân-ı hal-i kibarından ve bütün Risale-i Nur şakirdlerini bir kardeş gibi kendine müsavi kıyas eden ve akıllara hayret verici kalemiyle 500 nüshayı birden yazan ve Üstad hazretlerinin yârı olan ve Risale-i Nur’un kahraman yardımcısı hiçbir şeyden yılmayan cesur, gayyur, faal Hüsrev gibi bir zât-ı muhteremin bir küçük kardeşi olmak kadar memnun edecek bir şey var mıdır acaba? Ez-hamd medreset-üz zehra erkân-ı sâlibinden Risale-i Nur uğrunda yorulmak ne olduğunu bilmeyen ve Risale-i Nur hakkında olan müşkilâtlara göğüs geren ve Risale-i Nur intişarı için her türlü fedakârlığı yapan Tahirî gibi bir muhterem zâtın kardeşi mukabilinde bulunmak kadar, şu zamanda sevimli bir şey var mıdır acaba? Ezcümle, gençliği ile beraber sarsılmaz imanı ile yüzlerle, belki binlerle ehl-i İslâmı Risale-i Nur’un nuruyla müstağrak etmek, gecesini gündüzüne katarak her cihetle sa’y ü gayret etmekte usanç hissi duymayan, başta Üstad hazretleri olduğu halde bütün şakirdlerinin hüsn-ü teveccühünü kazanan çalışan Âtıf gibi kıymetli bir zâta kardeş olmak kadar, şu asırda tatlı, lezzetli bir şey var mıdır acaba? Ezcümle, bulunduğum Alamescid Köyü’nde Risale-i Nur hakkında nakden ve bedenen var kuvvetleriyle çalışan Ahmed Hamdi ve Mustafa Hoca ve Kadir kardeşlerle birlikte bulunmak zevki gibi güzel zevk var mıdır? Ezcümle, Masıl Köyü’nde ara postası yapan Deli Ahmed Çavuş ve ihtiyarlığıyla beraber gece-gündüz risale yazmakla meşgul olan Hasan Onbaşı kardeşler ve ezcümle muhitte en ziyade Risale-i Nur şakird bolluğu olan ve hemen hemen hepsi hâfız ve hoca olan karye-i irfan kardeşlerin Risale-i Nur’u ruhları gibi seven, âdeta yekdiğerleriyle faaliyet hususunda rekabet eden kardeşlere komşu olmak kadar sevinçli duygu bu kâinatta var mıdır acaba? Hususan umum kâinatı bilhassa zındıkları hayrette bırakan Risale-i Nur’un terakkiyatı için nur zincirleriyle beraber bağlı olan ve yekdiğeriyle olan ünsiyet kardeşlikten ziyade olan umum Risale-i Nur şakirdlerinin yanında bulunmak kadar şu kâinatta uhrevî gıda verecek kıymetli bir şey var mıdır acaba?

İşte ey nefsim! Bunları işittin. Bu fâni dünyanın vefası olmadığını yakînen pekâlâ bilirsin. Ey nefsim insaf et. Fâni duygular için ebedî lezzetleri terketmek kadar Cenab-ı Hakk’ın indinde ve Resulullah (S.A.V.) indinde ve bütün enbiyalar ve evliyalar indinde daha çirkin, daha âdilik, daha büyük kabahat, kusur var mıdır? Haydi nefsim, artık durmak dinlenmek zamanı değildir. Hemen çalışmalı. İnayet-i Hak’tan himmet, Risale-i Nur’a çalışmak da bizden.

Pâk el ve ayaklarınızı öperek hayırlı dualarınızı bekleriz. Ve bu taraf talebelerinizin cümlesi selâmlarla selâmetlerinizi Cenab-ı Hak’tan temenni eylerler.

Balıkesir, Kırkağaç ve havalisi Nur şakirdleri namına, Sandıklı Alamescid Köy imamı, pek kusurlu İbrahim Edhem Talasî