Mektup 70

(Hüsrev’in mektubundan bir parça)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Çok aziz, çok kıymetdar, çok mübarek, çok sevgili Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Aziz ve şerif olan mübarek hatır-ı şerifinizi sual ederek sıhhat ve âfiyetinize dua eder ve binlerle geçmiş olsun deriz. Hayat-ı dünyada bekası için mütemadiyen el açıp dua ettiğimiz vücud-u şerifinizin ifnasına uğraşan zümre-i münafıkînin hücumuyla bizi daima titretip korkutan çok acıklı ve çok acılı matem haberini bize getiren bir mektubunuzu aldık. Okuyan talebelerinizin kalbleri hüzünle doldu. Âni şifa, âni âfiyet bahşedildiğini okumakla, hüzün içinde ağlayan kalblerimiz sürurla doldu. Hududsuz şükürler olsun o Rahîm ve Kerîm Rabbimize ki, düşmanların merhametsiz elleriyle verdikleri zehirlerini, vücud-u şerifinizde istihale ederek şefkat ve merhamet hasselerinizin takviyesine hâdim etti. Şiddet-i acz ve eşedd-i ihtiyaç içinde saadet-i dâreyn için çırpınan bizlere merhameten o âlî vücudu fânide yine bıraktı. Mahzun kalblerimizin ebede kadar âh u enîn içinde tahammülsüz feryadını muvakkat bir zaman için yine ta’til etti. Elemli ruhlarımızın ızdırablarına sed çeken gafletin altında saklandığı acıklı ve ateşli iftirakı, bir müddet için yine te’hir etti. Mevlâsına ulaşmak için iştiyakla sür’at gösteren o ruh-u pürnuru, bizim için bu diyar-ı elemde yine ibka etti.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Kusurlu talebeniz

Hüsrev