Mektup 110

Mektubunuzu aldık, çok memnun ve mesrur olduk. İsterdik ki daima bir arada olalım. Muhabbetine doyum olmayan meclisinizde bulunalım. Kur’an-ı Kerim’in i’caz-ı manevîsinden süzülen Risale-i Nur’u ile kararmış kalbleri aydınlatan, vesveseye mübtela olup ta fânilerden âh çeken masumlara müdhiş sarsılmaz bir istinadgâh olan dindarlara karşı müstehzi tavır takınarak onları medenî hayata ^*alıştırmakla onlara iyilik yapacaklarını zannedenlere karşı imanın nuru ile karşı koyduran Üstadımız Hazretleri! İşte mektublarınızı alınca, bu bir arada bulunmak muhabbeti canlanıyor ve kısmen teselli oluyoruz. Acaba müşfik Üstadımız ve Risale-i Nur olmasa idi, dağdağalı ondördüncü asır dünyasında nasıl yaşayacaktık, diye bazan hatırımıza geliyor. Böyle bir hal bizi ağlatıyor, yüreğimizi yakıyor. Aman bize Risale-i Nur’umuzu ihsan eden Allahımıza hamdolsun dedirterek Risale-i Nur’suz bir dünyadan Risale-i Nur’lu bir dünyaya fikir ve ruhumuzu sevinç içinde naklediyoruz.