Mektup 91

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬وَ‮ ‬مُرَكَّبَاتِهَا

Üstad-ı âlîşanım efendim hazretleri!

Hem daavat-ı mübarekelerini niyaz, hem teveccühat-ı fâzılanelerinin bekasını hâsseten istirham eylerim. Kardeşim Süleyman Efendi ile birlikte, esas menba’-un Nur olan Barla, Nur fabrikası faal ve cevval Tahir’ler merkezi, mübarekler harmanı Medreset-üz Zehra, Saflar Köyü, Gül fabrikası gayyur fedakâr erkân ve efradı kâffesine bera-yı tebliğ memur olduğumuz selâm ve duayı bihamdihî ve-l minne îfaya muvaffak olduk. O seyahatta gördüğüm, görüştüğüm zevat-ı muhlise ve eşhas-ı mübareke aralarında pek âciz ve çok kusurlu kendimi gördüm. Ruhen müteellim, vicdanen muazzeb oldum. Sonra gönlüme medar-ı teselli aşağıdaki cümleler hutur etti:

Dedim: “Madem o erkân-ı mümtazeye aza çok şûbiyetim ve alâkam ve muhabbetim var. Ve اَلْمَرْءُ‮ ‬مَعَ‮ ‬مَنْ‮ ‬اَحَبَّ‮ ‬اِلَيْه beşaret-i Nebeviyesi sırrıyla şirket-i maneviye cihetinden inşâallah müstefid olurum, mahrum kalmam” düşünceleri en büyük bâis-i teselli ve sebeb-i sürurum oldu. Şu umûr-u hayriye ve hizmet-i kudsiyeye sair kardeşlerim derecesinde eda-i hizmet edemediğimden çok mahcub ve me’yusum.

Ezcümle: Nur fabrikasının her türlü taarruz ve tecavüzlere göğüs gererek, cansiperane, lâyık-ı takdir ve tebrik mesaî-i azimkâranesi mûcib-i şükür ve seza-yı şükrandır.

جزاهم‮ ‬اللّه‮ ‬تعالى‮ ‬مع‮ ‬امثالهم‮ ‬خيرًا‮ ‬كثيرًا‮ ‬و‮ ‬اعطاهم‮ ‬فى‮ ‬الفردوس‮ ‬ملكًا‮ ‬كبيرًا‮ ‬آمين‮ ‬بحرمة‮ ‬فخر‮ ‬المرسلين

duasına devam ediyorum. Sâlif-üz zikr ihvanımdan gıbtakârane avdet ederken me’yus kalbime hitaben dedim: Umum ümmetin her an الامان‮ ‬الامان‮ ‬من‮ ‬فتنة‮ ‬آخر‮ ‬الزمان diye diye istiaze ve istiane edegeldikleri zaman, bu zaman değil mi? Madem o ihafeli devre düşmüşüz, zararlı ve hatarlı işlerin neresinden ihtiraz ile ictinab müyesser olsa, küllî hayır ve a’zamî kârdır. Şu müz’iç devirde zulümat bulutları her tarafı sarmış, hak ve hakikat perde-i kesafette kalmış. Ehl-i hak pek muztar bir halde bunalmış. Mâlik-ül Mülk de icraatını sa’y ü amel kanunları uhde ve tatbikine salmış. Rahmeten lil-âlemîn olan Habib-i Zîşan’ını bile aynı kayıd ve kanuna tâbi’ kılmış. Kâffe-i enbiya ve evliya ve asfiya ve suleha terfi-i derecata böyle yol bulmuş. Gaye-i kemal ve nokta-i hedeflerine öyle vâsıl olmuşlar. Tarîk-i hakikat ve menzil-i hidayete bundan başka yol yokmuş.

Evet فَلَهُ‮ ‬اَجْرُ‮ ‬مِأةِ‮ ‬شَهِيد cümle-i mübeşşiresiyle şerefvârid-i beşaret-i Nebeviyenin (A.S.M.) pek mühim ve hayatdarane beyanat-ı ezeliyelerinin tam sırrı zahir olmuş. Şu hakikatın ehemmiyeti ise, bu bâbda mev’ud olan pek büyük fiat ve kıymetle bilinmiş.

Şu sadeddeki cümlelerden hisse alarak kendime karşı dedim: “Sen eğer sair bahtıkaralar gibi Risale-i Nur’un ders, ikaz ve irşadından mahrum kalsa idin, acaba kendi kusur ve ayıbını nasıl görecektin? Acaba hangi zakkumu, tiryak diye yutmayacaktın? Acaba hangi bid’ata rağbetle koşmayacaktın? Acaba hangi kirli ellere yapışmayacaktın? Acaba hangi kömür ruhlulara boyun eğmeyecektin? Acaba hangi zalime muîn ve yâr olmayacaktın? Ve hâkeza… Şimdi nihayetsiz şükret ki; mahluka kul ve esir değil, Hâlıka âbid ve muti’ ve muhatab oldun. Bid’ata kabil değil, sünnete mütemessik oluyorsun. Hataba hâdim ve mâil değil, kutba karîn ve mazhar-ı vuslat oldun. Dinarı din bilenlere değil, Kur’an’dan ders alanlara kardeş oldun. Küfran ve tuğyana yüz tutanlara değil, Rahman’a secde yapanlara; harama can atıp koşanlara değil, şerden kaçıp hayır ve hakka koşanlara karîn ve refik oldun” diye Rabbime sad hezar hamd ü şükran ettim.

Hem tefekkürde kalb-i kemteraneme hadsiz sürur ve ibtihaclar bahşeden ve biri binler değerinde bulunan kardeşlerimi hayalen tahattur ettiğim zaman, onları sanki İstanbul gibi her şehir karşıdan bakılınca pek (ilk) nazarda minareler ve alemleri görünmesi gibi; şu zamanda Anadolu içinde ehl-i hak ve kulûb-ü selime ashabı başkalardan alâ kadr-il imkân ictinab ve imtiyaz ile manen teâlîye sa’y ile nazar-ı hakikatta şâhika-i cibale-i müşaye bir vaziyet ve li-hikmetin İsa Aleyhisselâm’ın semaya urûcunu temsil eder bir halde bizler zahir ve aşikâr bir hakikat üzerinde beyaza kara, müsbete menfî, gaddara âdil, çirkine güzel, harama helâl ve hâkeza.. namı veremeyiz dediklerini, müstakimane ve hak-şinas hal ve vaziyetleriyle isbat ediyorlar. Lillahilhamd bu Nurcu ve nuranî bî-had zâtlar, şu asırda sefine-i Nuh’u (A.S.) andıran Anadolu kıt’amızda âleme nur ve ziya ve manevî hayata davetçi münadiler hükmünde bulunuyorlar. Ne mutlu ki, o âlîcenab kafileye iştirakle li-rızaillah yâr ve karîn olup Hazret-i Kur’anın âb-ı hayatını nûş edenlere… Hem ne büyük saadet ve bahtiyarlık ki; hak ve hakikata adavet değil, belki muhabbetle sahabet ve barışanlara, deyip gayr-ı ihtiyarî kalem-i hakiranemden gelen şu pür-hata tahatturatımı mazhar-ı kabul ve afv buyurulur ümidiyle arzediyorum.

Barla’da evvelce çalışan kalemlere İmam Hakkı Efendi’nin iştirak ettiğini ve Şem’î Ağa’nın da başlamağa söz verdiğini arzediyorum. Nezd-i kerîmanelerinde bulunan ve isimlerini yazmağa müsaade olmayan muhlisler ve munisler, şenler ve şevkliler ve sıddıkların kâffesine nihayetsiz selâm ve ihtiram ederken tekrar sevgili, aziz üstadımın mübarek el ve eteklerinizi ve çok sevgili Ceylan’ın da gözlerini öperiz. Hanelerimiz efradı keza dest-i şeriflerini öper, duanızı isterler.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Hadsiz kusurlarıyla âlî huzurlara çıkmak isteyen âciz

Süleyman, Sabri

Bazı kardeşlerin hatırına gelen bir mesele, imkan varsa halli mercûdur.

اِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتٰى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَاٰثَارَهُمْۜ وَكُلَّ شَىْءٍ اَحْصَيْنَاهُ ف۪ٓى اِمَامٍ مُب۪ينٍ

اِنَّ الدّ۪ينَ بَدَأَ غَر۪يباً وَ سَيَعُودُ غَر۪يباً فَطُُوبٰى لِلْغُرَباَءِ الَّذ۪ينَ يَصْلِحُونَ ماَ اَفْسَدَ ناَسٌ

Ayet-i kerime ve hadis-i şeriflerinin hesab-ı cifir ve ebcedî ile bu zamana münasebeti var mı?

Sabri