Mektup 51

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬وَ‮ ‬مُرَكَّبَاتِهَا

Üstad-ı Celil-ül Kadrim Efendim Hazretleri!

Her ân u zaman müştak ve mütehassir bulunduğum dest-i mübarek ve dâmen-i pâklerini tekrar tekrar öperim.

İki aydan beri etrafımı dinliyorum ve gördüm ki vasiyetnamenizi hem Risale-i Nur şakirdlerini; daha doğrusu bu memlekette umum kulûb-u mü’minîn ve muvahhidîni dağdar etmiş, telaşa düşürmüş ve arîz ve amîk düşündürmüş olduğunu gördüm ve bildim. Bilhassa bu hakir, pür-kusur nâme-i mezkûreyi ilk görüş ve okuyuşumda âni ve serâpa bir sıcaklık ve müdhiş bir me’yusiyet ve muhît bir hüzün içinde boğuluyordum. Bir müddet sonra rahmet-i İlahiye ile o hüzün ve teessür bulutu azar azar başımdan sıyrıldı hissettim ki, Sure-i Kevser’in manevî kevserinden bir katrecik ruh ve dimağıma verilmiş. O mübarek Sure-i Kevser alâ kadr-it tâka inkişafa başladı ve kalb-i hakiraneme manen dendi:

Nebî-i Zîşan Aleyhi Salavat-ur Rahman Efendimiz Hazretleri de divan-ı Sübhanîye kemal-i hâhiş ü sürurla irtihal buyurdular. Ve keza enbiya-i saire ve evliya, asfiya ve etkıyanın en mühim ve gaye ve hedefleri âlem-i beka olduğu bedihî iken kim ister ki ahbab ve yârânından geri kalsın. Hülâsa Sultan-ı Enbiya Aleyhissalâtü Vesselâm haklarında reva gördükleri tefevvühattan birisi ki; o kâfir, müşrik münafıklar “ebter” tabir-i gayr-ı lâyıkını atf u sarfettiler. Halbuki zerre kadar şuur ve insafı olan derkeder ki, o Rahmeten lil-âlemîn’in her asırda ve her günde ve her anda âramsız temadî ve teselsül edegelmiş şeriat-ı garra-yı Ahmediyesi (A.S.M.) ve 350 milyondan ziyade tâbi’ ve müntesiblerinin ondört asır ve ilâ yevm-il kıyame devam u devri i’lam ve ilân ve isbat ediyor ki, “ebter” ancak o kâfirler ve münafıklardır. Çünki o ebterler, mezar denilen hufre-i nirana sukuttan sonra bir namlarından mâadâ dünyada hiçbir zikr-i cemile mazhar olamamışlar. Ancak “Firavun” “Nemrud” “Ebu Cehil” ve saire aleyhimülla’ne gibi en mezmum ve müteneffir sıfatlarıyla kendilerini kemal-i nefretle andırmağa sebebiyet vermişler. Binaenaleyh Nurlar Külliyatı şiddetli ihtiyaç ânında zuhur edip inşâallah ebede kadar asırları, âlemleri tenvir ve teşrif ettiği ve edeceği için bu gibi mâ-bih-il iftihar-ı yekta, âlem-i beka sermaye-i feyyazını Kur’an-ı Kerim’in nihayetsiz hakaik ve gavamızını atşan ve kemal-i şevk ile muntazır bulunan ehl-i imana tefviz ve tevdi’ ve ehemm umûr ve vezaifi bihakkın îfa ile ölmüş kalbleri nur-u iman ile ihya eden her zaman mevcud ve berhayattır. Nesli de hem kesretli, hem de ebede kadar dâim ve lâyezaldir. Elhamdülillahi Teâlâ hâzâ min fadli Rabbina.

Hem irtihalin şartı, vazife-i kudsiyenin tekmil ve nihayet bulmasına menut değil midir? Halbuki Mektubat’tan, Lem’alardan henüz kaleme alınmayan mevzular var. Bilhassa Yirmibeşinci Mektub ki lâakall üç senelik bir mevzu değil midir? Eğer ilk niyet ve talebimizi Cenab-ı Hak müyesser ve muvaffak kılsa, umum Kur’anın tefsiri edna otuz senelik vazife önümüzde beklemiyor mu? Hem Allâm-ül Guyub olan Hâlık-ı Ekrem zaman içinde zaman halketmesi cihetiyle üç seneye otuzüç senelik meyve ve sünbüller vermesi şe’n-i kudretullahtan olduğuna şübhe var mı?

اللّهم‮ ‬يسر‮ ‬جميع‮ ‬مرادهم‮ ‬و‮ ‬حصل‮ ‬مرامهم‮ ‬و‮ ‬آتى‮ ‬مقاصدهم‮ ‬و‮ ‬حقق‮ ‬اعمالهم‮ ‬و‮ ‬طول‮ ‬عمرهم‮ ‬فى‮ ‬خدمة‮ ‬القرآن‮ ‬والايمان

daavat-ı hâlisanesine müvazebet edelim diyorum.

İzzetli Üstadım! Bir müddetten beri oldukça ehemmiyetli taaddi ve tecavüzler vukuunu maalesef işitiyorum. Fakat Risale-i Nur heyetinin inayet-i Hak’la son zaferi, küfr-ü mutlakın şiddetli hükümferma olduğu bir sırada asılsız ve esassız ne kadar isnad ve tecavüzat yapılsa, muhkem bir kal’aya atılan taşın tekrar atan kimsenin kendine isabet etmesi gibi, dışı koca içi baca halliler her söz ve hareketleriyle kendilerinin ne mal olduklarını irae ediyorlar, demeyi zâid görüyorum. Bir cihet de şöyle hatırıma geliyor ki: Risale-i Nur müellifine karşı tecavüzat-ı vakıada bulunmaları hafî ve manevî bir esrarın izharı için olduğuna kani ve kailim. Zira Mürşid-i Ekmelimize gaddarane muamelelere kalb-i nazgânelerini rencide etmekte ise de, öyle zamanlarda çok müteessir ve hikmetfeşan ve cihandeğer münazarat-ı kalemiye ve fıkarat-ı hikemiyenin sudûru temaşa ve mütalaa edene çok büyük neş’e ve neşat veriyor. O da, o acı tecavüzün netaic ve semeratıdır bildim. Asr-ı Saadette Ekrem-ür Rusül (A.S.M.) Efendimiz Hazretlerine birçok tecavüzatın îkaı sebebiyle ki, hadsiz hakikatdar, hem nurefşan, hem pek ziyade teselliyetbahş âyât-ı Kur’aniye inzal kılınmış ve ilâ-yevmina hâzâ umum ehl-i hak ve bütün ümmete o beşaretli ve azametli ve ünsiyetli ve ihatalı âyât-ı adîde medar-ı kuvvet ve rasîn bir istinadgâh olmuş değil midir?

Sevgili mürşidim! Ezcümle (فَلاَ‮ ‬يَحْزُنْكَ‮ ‬قَوْلُهُمْ) (فَلاَ‮ ‬تُطِعِ‮ ‬الْكَافِرِينَ) ve (قل) emr-i celil ve kavl-i münifi ile başlayan yüzler âyâtlar ve فَاصْبِرْ‮ ‬لِحُكْمِ‮ ‬رَبِّكَ gibi çok manidar âyât-ı azîmenin sebeb-i nüzulleri, ruh-u Habib-i Kibriya’nın incinmesinden münbais olduğuna şekk var mı? O zamandaki anûd mürtedlerin hücum ve savletleri sebebiyle o çok mühim ve gayet ziyadar ve pek lüzumlu hitabelerle tâ arştan yârân ve ahbabına sarsılmaz bir kuvvete, ebedî bir melcee, sermedî bir müncîye merbutsunuz; ağyar ve a’dasına da kemal-i heybet ve azametle “Utanın ey ehl-i dalalet, fikriniz söndü mü? Ey mahkûm-u gaflet, insaniyetiniz uçtu mu? Ey âşık-ı zulmet” diye dünyada gözü aç, uhrada işi ve içi hiçlere berk-i hâtıf gibi nida etmek ve Hakk’ın âlî olduğunu ibraz etmek.

İzzetli Üstadım! Her kalb ve ruhun Nur’la imtizac ve itilaf edemediklerini çok kerreler müşahede ettim. Horozun dürre değil darıya kıymet vermesi gibi, böylelere tam misal oluyor. Fakat nuranîlere bütün insaniyet ve hakaikte tecerrüd ile zulmetli gece gibi olunuz demek kâr-ı insaniyet değil. Tıynet ve fıtrat itibariyle karga bülbüle “Sen gülistandan çık, gel yollarda ve mezbelelerde lâşeleri yokla” diyemez. Ancak karga talaş yoklamağa, bülbül de gül koklamağa devam eder. Nurlar şu İslâm muhitinde vücud-u beşerin her zerresinde kanın deveran ve seyelanı gibi, ehlinin bütün ruhuna işlemiş ve kökleşmiş ve yerleşmiş. Akar suyun önüne sed çekilmez tabirince buna mümanaat, aks-i tesir suretiyle teşvik-i mahz olur. Bir çok makamlara verilen Müdafaa ve Meyve’de Risale-i Nur yasak edilmez beyan-ı kat’îsine karşı hiçbir kimsenin لا diyememesi ve her alâkadarın nâfi’dir diye tasdiki, bu davanın en bâriz bir delilidir. Bir de sebeb-i saadet bir zâtın zevali ve ufûlünü arzu eden şaşkın düşünmüyor ki, o vâris-i rahmet-i âlem dünyadan alâkasını kat’ etse, öyleler değil rahat, huzur bulmak; başlarına çok belalar gelecek, bî-huzur kalacaklar. Bu mücerreb bir hakikat iken, elin şaşkını oturduğu dalı kesmek nevinden dünyevî bir cehenneme ayak atmak istiyor. Ah..

حَسْبُنَا‮ ‬اللّهُ‮ ‬وَ‮ ‬نِعْمَ‮ ‬الْوَكِيلُ

Nur’un bir şakirdi, kusurlu Sabri

Gerçi meşrebime uygun gelmeyen müteaddid cümleler var. Fakat Sabri’nin eskiden beri Nurlar hakkındaki takdirkârane ve samimane fıkraları beni ta’dilden vazgeçirdi, ilişmedim.

Said Nursî