Mektup 29

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Çok sevgili, çok kıymetdar Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Üç-dört gün evvel biri çoluk-çocuğuyla Risale-i Nur’a talebe olan kumandana yazılan mektub sureti, diğeri liyakatsız, âciz talebeniz kusurlu Hüsrev’in sevgili Üstadına yazdığı mektublarının suretiyle sevgili Üstadımızın memnuniyetlerini tebşir eden mektublarınızı almıştık. Aldığımıza dair cevablarını takdim edeceğimiz zamanda diğer bir mazrufunuzu daha aldık ki, münderecatı kusurlu Hüsrev’in sevgili Üstadından sual ettiği bir hakikata dört hakikat ile verilen cevab içinde, o halifet-i maneviyenin mazhar-ı hakikîsi Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsi olduğunu ve tercümanının yalnız takdim şerefi bulunduğu gibi, bir cihette de o hilafet-i maneviyeyi tercümanına tevcihte hata olduğunu ders veren nuranî kıymetdar yazılarınızı memnuniyetle ve sevinçle mütalaa ederken bu mektubun ikinci mes’elesi ve melfufu mahrem parçası hepimizi de ağlattı. Kalben pek çok ızdırab içinde bıraktı. Bir-iki senelik hazînane dünyaya bakacak nazarlarınızı dünyadan küstürmekle ve rikkatli kalbinizi rencide ederek cemaat-ı beşeriyeden nefret ettirmekle müslümanlık âlemi için mahz-ı hayr olan ve Cenab-ı Hakk’ın lütf u keremi olarak bize verdiği vücud-u mübarekinizi bir an evvel kabre göndermekle vesileler ile uğraşanlara iyilik için çalışıyorsunuz ki, bu hal bizi daha çok ağlatıyor. Sevgili Üstadımıza yapılan bu muamelelerden çok hicab duyuyoruz. Sevgili Üstadımızı daha çok incitmemek için, duyduğumuz elemlerimizi yazamıyoruz.