Mektup 88

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Çok sevgili, çok mübarek, çok muazzez, çok kıymetli kardeşlerim!

İki seneden beri âdeta aranızdan çekilmiş ve âdeta Risale-i Nur’u ve onun mübeşşir-i efhamını unutmuş gibi sükût ettim. Risale-i Nur bülbülleri şakırken uşak-ı hakikat şems-i hidayetin havlinde enva’-ı nağamat-ı garâm-âlûd ile terennüm-sâz olurken şems-i Muhammedî’nin âhirzamanda defa-i sâniyedeki tulu' dehrini, karşısında hayranlığın en yüce tahassüsatıyla bir cemaat-ı kudsiye, bir hizb-i İlahî, bir ikram-ı İlahînin süruru ile a’zamî bir coşkunluk gösterirken ben hissiz, camid bir taş parçası gibi sustum. Üstad-ı Mübeccel’in firakı ihtimaliyle tahassür volkanları fışkırırken, sadakat fevvareleri çalkanırken ben suyu kesilmiş bir çeşme gibi, bir değirmen gibi susuz, nuru sönmüş bir lâmba gibi ziyasız kaldım. Fakat aziz, sevgili, mübarek kardeşlerim! Hiç mahz-ı nur-u risalet-i Muhammediye Aleyhissalâtü Vesselâm olan Risalet-ün Nur’un câzibesine bir defa maruz kalan bir insanın o câzibe-i dilrübayı terketmesine, onun münşid-i ecmelinden o maden-i şefkat ve keremden vazgeçmesine imkân var mıdır? Hâyır sevgili kardeşlerim, daimî bu bîçare, bu pürkusur insan sizin daimî, ebedî malınız evet memlukünüzdür. Ve rahmet-i İlahiyenin feyziyle onu sizden ayıracak hiçbir kuvvet yoktur. O mahz-ı nur-u Kur’anî olan Risale-i Nur’un âzad kabul etmez bende, onun menba’-ı akdesinin lâ-yeteazzel kölesiyim.

Sevgili kardeşlerim! İnşâallah şimdiye kadar söylemesine müsaade edilmeyen lisanıma müsaade verilecek ve mektublarım kesilmeyecektir. Bilvesile îd-i adhanızı can ü yürekten tebrik eder, cümlenize karşı hasret ve iştiyakımın hududsuzluğunu arzederim sevgili kardeşlerim.

Pür-kusur ve bîçare kardeşiniz

Ahmed Feyzi Kul