Mektup 41

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz ve muhterem, şefkatli üstadım efendim hazretleri!

Vasiyetnamenizi okuduğum günden beri huzur-u kalble vakit geçirmek müyesser olmadı. Yalnız teessüratımı tahfif edebilmek için bir çare bulabildim. O da Kur’an-ı Hakîm’e sarılmak ve çok büyük bir merak ve iştiyakla Kur’an okumağa çalışan masumlarla meşgul olmaktır. Bunların arasında Lemaat’ın yazılması ve mütalaası bir tiryak hükmüne geçmektedir. Şimdi en büyük emelim, hastalığın tamamen zâil olduğuna dair tebşirat-ı Üstadanelerini almaktır. Hafiflediğine dair bize müjde verdiniz. İnşâallah tamamen iade-i âfiyet ettiğinize dair yakında beşaret bekliyoruz. Bazı kardeşlerin aynı teessürat tahtında bir çok mektublar yazarak herbiri Üstadımızı tavsif etmeğe çabaladıklarını gördüm ve kendi kendime dedim: Benim Üstadım madem ki Şeyh Geylanî ve Hazret-i Ali (Radıyallahü Anhu) gibi zevat-ı muhtereme tarafından medh ü sena edilmiş, كُنْ‮ ‬قَادِرِىَّ‮ ‬الْوَقْتِ denilmiş ve Celcelutiye’de sarahaten kendisinden bahsedilerek Hazret-i Ali (Radıyallahü Anh’ın) iltifatına mazhar olmuş mübarek Üstadımızın hakkında ne yazsak, onların yanında sönük kalır. Şimdiye kadar Risale-i Nur’un müellifinden başka hiçbir müellif ve müfessir ile bu kadar alâka olmamış ve hattâ Kur’an-ı Hakîm’in otuzüç âyeti ile de teyid edilmiş bir te’lifat işitilmemiştir. Binaenaleyh âciz ve kuvve-i kalemiyesi pek nâkıs olan bu talebeniz, diğer kardeşlere şu tavsiyede bulunmak isterim: Üstadımızın mahiyet-i hakikiyesini hakkıyla kavrayabilmek için Risale-i Nur eczalarının kâffesini anlamak şartıyla ve gayet müdakkikane mütalaa etmek ve bilhassa Otuzuncu Lem’ayı tekrar tekrar okumak, hazmetmekle, Üstadımızın manevî rütbesini herkes anlar ve tavsif edemeyeceğine kanaat getirerek lâl ü ebkem kalır ve kalemi de bu hususta hiçbir şey yazmayarak durur.

Hakkınızda yapılan sû’-i kasda gelince: Bu mes’ele hakkında da fikrim şudur: Bu mel’aneti bir Türk yapmaz. Olsa olsa milliyetsiz bir dönme, bir zındık ve milliyetsiz bir dinsiz veya bir çingene tarafından deruhde edilmiş bir vazife olabilir. Bu alçak hakkında yazacak söz bulamıyorum. Yalnız kendimi şöyle teselli ve teskin edebiliyorum: Madem ki bu vicdansız ve denaetkârane hareket, Türk olmayan bir zındık komitesinin işidir. Ve madem onların bu Din-i Mübin ile alâkaları yoktur. Ve madem küfr-ü mutlaktadırlar. Biz de onlar hakkında sarahat-ı Kur’aniyeye istinaden şu âyet-i celile ile intikamımızı alabiliriz: Esteîzü billah

اِسْتَغْفِرْ‮ ‬لَهُمْ‮ ‬اَوْلاَ‮ ‬تَسْتَغْفِرْ‮ ‬لَهُمْ‮ ‬اِنْ‮ ‬تَسْتَغْفِرْ‮ ‬لَهُمْ‮ ‬سَبْعِينَ‮ ‬مَرَّةً‮ ‬فَلَنْ‮ ‬يَغْفِرَ‮ ‬اللّهُ‮ ‬لَهُمْ

Ve keza فَالْيَوْمَ‮ ‬الّذِينَ‮ ‬آمَنُوا‮ ‬مِنَ‮ ‬الْكُفَّارِ‮ ‬يَضْحَكُونَ âyet-i kerimesiyle de gülmek sırasının âhirette mü’minlere geleceği tebşir buyurulmaktadır ve onların ecelleri, ölümleri bir i’dam-ı ebedî olmaktadır.

İşte muhterem ve sevgili Üstadım! Eğer mü’minleri teselli eden böyle yüzer âyet olmasa idi, ehl-i dalaletin bize karşı yapmış olduğu muamelâta dayanılmazdı. Geçen mektubunuzda buyurduğunuz gibi, madem hayat-ı bâkiyede beraberiz, bu iman kuvvetiyle bu misafirhanede ne kadar meşakkate maruz kalsak ‮‬حَسْبُنَا‮ ‬اللّهُ‮ ‬وَنِعْمَ‮ ‬الْوَكِيلُ diyerek müteselli olabiliriz. Biz daima sevgili Üstadımızdan sıhhat haberi bekliyoruz, gözyaşlarımızı azaltacak yegâne çare odur. Cenab-ı Hak ömrünüzü müzdad buyursun duasını tekrar ile, Kur’an okuyan masumlar beraber mübarek ellerinizden ve ayaklarınızdan öper ve arz-ı ta’zimat eylerim şefkatli üstadım efendim hazretleri.

Size çok müştak ve duanıza çok muhtaç âciz talebeniz

Re’fet