Mektup 6

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬وَ‮ ‬مُرَكّبَاتِهَا

Şuhur-u selâsenin hulûlü ve geçen Regaib ve gelecek bulunan Mi’rac ve Beraet eyyam ve leyali-i mübarekesinin tebrik ve teyemmünü ve bilhassa Risale-i Nur’un birinci sınıf ve birinci talebe ve muhatabı olan muhlislerin muhlisinin kalem-i destiyle muharrer vürud eden hem manen ve ruhen daha doğrusu ez-her cihet zengin bir rüknünün pek kıymetdar gayet manidar name-i mergubelerinin Nur menbaına bu yol ile irsalini ihtiyarı sanki Rauf ve Rahîm olan Allah-u Azîmüşşan’ın sâlih ve zâhid ibadı da re’fet ve şefkatlidir. Ver elini, huzura çıkarayım demek şeklinde bu âcizi cebanetten cesarete atlattı. Ve hem de Otuzikinci Söz’ün hâtimesindeki taş-misal yürekleri eriten ve ihya eden “Yâ Rab senin mahbub abdin olan Veysel Karanî’nin eda ve nidasıyla dakk-i bâb ediyorum. Dergâh-ı İlahiyene onu kabul ettiğin gibi, beni de kabul buyur!” nida-i hazînanesinden in’ikas suretiyle durgun kalemime kuvvet-i mahz gelerek her an nazargâhımız olan bu makam-ı ulyaya yazı ile bari olsun dehalet ve yüz sürmek emellerimi takviye etti. Bundan daha büyük bir fırsat belki bulamam deyip o sevgili muhatab-ı evvele açılan mübarek kapı ve beşaşetli sîma ve ruha pür-enverle müşerrefiyete her ayıb ve hatamla can attım.

مالى‮ ‬سوى‮ ‬قرعى‮ ‬لبابك‮ ‬حيلة‮ ‬ولئن‮ ‬رددت‮ ‬فاى‮ ‬باب‮ ‬اقرع

kıt’alarının kıymetdar mefhumundan müstefid oldum.

Şefkatli Üstadım! Biz bazan diyor idik ki: Üstadın bulunduğu yere gitmek değil, gittiği şeriat ve Risale-i Nur ve takva yoluna gitmeğe gayret etmeli. Neticede a’manın “Gün doğmadan neler doğar” deyip müteselli olduğu gibi, bu bîçare âciz de ummadığımız bir surette aksa-yı şarktan köyümüze hattâ evimize kadar teşrifi takdir eden Mukaddir-i Hakikî nazarımızın ve şuurumuzun dairesi fevkinde ve haricinde hayretfeza bir halde an-karib yine müşerref ve mesrur eder inşâallah deyip; bazan Barla’daki seririnizin üzerinde bazan Denizli heyet-i hâkimesi karşısında hem hâkimane hikmetli ve kuvvetli ve celalli ve kemalli hem salahiyetli müdafaa ve mukavemetleri îrad ve izharınızdaki etvar ve ahvalinize kalb ve hayal gözüyle bakarak kusurlu şahsımı nezd-i ekremîlerinde gibi görerek müteselli oluyorum.

Aziz Üstadım! Öyle kanaatım geldi ve ümidvarım ki, Rabbim (Celle Şanühü) Hazretleri Habib-i Ekremine Kelâm-ı Kadîm ve Kitab-ı Mübin’inde neler va’d ü tebşir buyurmuşsa Risale-i Nur’da münderic hattâ hususî gibi bir halde mevzubahs bulunan umum nekkad ve fukaran hiç biri müstesna kalmayarak zuhur ve vuku’ ile inşâallah neticelenecektir. Ezcümle ilk Isparta’da tevkifimizde ve Ramazan Bayramında فَاصْبِرْ‮ ‬لِحُكْمِ‮ ‬رَبِّكَ‮ ‬الخ‮.‬ âyet-i kerimesi şakirdlere mektub olarak tefsir edilip bizim vazifemiz sabr-ı cemildir, tesbih ve tahmiddir. Başka değil. Zira nazar-ı himaye-i Rabbaniye, hizbullah ve hizb-ül Kur’ana müteveccihtir. Telkinatınıza karşı bu dehşetli zulüm taaddi ve tecavüz karşısında bize yegâne tesellidir; zu’muna kapıldığımı gizlesem Hüda âlimdir. Halbuki o dâhî-i muhakkik ve mazi ve istikbal röntgeni dokuz ay sonra verilecek hükmü dokuz ay evvel değil ondokuz ay evvel gelmiş olan mektub-u mergublarında hem vukua gelecek hâdiseyi bi-lütfihi ve keremihi teâlâ hem neticesini ilmelyakîn hem aynelyakîn ile görüp tebşir buyurmuş olduğunu şimdi anlıyorum. Kur’an-ı Kerim mukadderat-ı umumiyeyi maziyen, halen, istikbalen nasıl ihtiva etmiş ve aynen zuhur etmiş, yine aynen Kelâmullah’ın şu asırda pek hakikatlı bir tefsiri olan Risale-i Nur’un âlempesend zaferiyle umum ehl-i tevhid ve İslâm ve nesl-i âtiye izhar-ı endam ve ilân-ı hak etmesi kabil-i inkâr olmayan bir hakikattır.

Ve هذَا‮ ‬فَضْلُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬يُؤْتِيهِ‮ ‬مَنْ‮ ‬يَشَاءُ kelâm-ı kudsîsini tekrarlatmıştır.

Hakir ve mütehassir, âciz

M.Sabri