Mektup 37

Risale-i Nur kahramanı ve Isparta gülistanında Nur’un Gül fabrikasının parlak kâtibi, kuşların Risale-i Nur ile alâkadarlıklarına dair latif tevafuka bir güzel zarafet veren ve gül ile münasebeti meşhur bülbülün dahi aynı tevafuka imza basmasına ve o letafete bir zarafet katmasına dair mektubunun bir parçasıdır.

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Çok mübarek, çok aziz, çok kıymettar Üstadım!

Tevafuk kerametleriyle tuyûrun cevelangâhı olan feza-yı âlemin sükût ve sükûnunu ihlâl ederek meskânı olan tuyûrun istirahatlarını azametli ve dehşetli gürültüleriyle selbeden tahribatçı canavar insan kuşlarının zulümlerini, beşerin menfaatine tebdil ve tahviline vesile olacak olan Risale-i Nur’un yazılması ve okunması zamanında alâkadarlıklarını gösteren kuşların muhtelif mahallerde gelip dinlemelerinin tevafuklarını teyid edecek iki tevafuk cümlesiyle karşılaşmıştık.

Birisi: Bu mübarek mektubun geleceği gün kuşluk vaktinde bu fakir talebeniz Hüsrev’in evinin sofasına açık pencerelerinden bir bülbül geldi. Sofada dolaştı çıktı, gitti. Sofaya bülbülün hiç geldiği yoktu. Çok hayretime gitti. Bu mübarek acaba ne için geldi dedim. Akşam üzeri oldu. Bir kardeşimiz bu mübarek mektubu getirdi. Okuduktan sonra anladım ki: Bu bülbül kendi taifesi namına kendi bahislerinin geldiğini müjdelemek için gelmiş.

İkincisi: Ertesi gün kahraman Tahirî ile beraber idik. Ben söylüyordum, o yazıyordu. Kuşların bahsine gelmiştik. Ben bir iş için oturduğum yerden kalkmıştım. Pencereye doğru yakınlaştım. İki serçe kuşu pencereye geliyorlardı. Birisi geldi, kondu. Beni görünce derhal uçtu gitti. Kardeşimiz Tahirî’ye dedim: “Alâkadarlıklarını teyid etmek için gelen bu kuşlara ne dersin?” O da: “Haktır, bu hakikatlı bahiste vücudlarını göstermekle hakikatı imza etmeğe gelmişler” dedi.

Çok kusurlu talebeniz

Hüsrev