Mektup 28

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Çok sevgili, çok mübarek Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Arz-ı hürmet ediyor, istifsar-ı hatırla mübarek ellerinizden öpüyoruz. Müjdeler dolu yeni mektublarınız yeni yeni sürurlarla sînelerimizi doldurdu. İki gün evvel bir mazruf içinde aldığımız iki mektubdan birisi sevgili Üstadımızın memnuniyetini tebşir eden mektublarıyla mübarek Üstadımızın pek çok ve pek büyük bir alâka ile bağlandığı ve hiç de unutamadığı Van’daki Horhor Medresesinin ve içindeki masum talebelerinin hatıratını el’an Isparta ve civarı Medrese-i Nuriyesi ve içindeki talebeleri idame ettiklerini ve sevgili Üstadımızın her vakit aramızda ve içimizde olup her birimizle sohbet ettiklerini ve bu sohbete hiç bir şeyin mani’ teşkil etmediğini, aynı zamanda Nur Gül Fabrikasının daima âlem-i İslâma hizmet edecek kahramanları yetiştireceğini ve Isparta’nın bir Şam-ı Şerif hükmünde olduğunu müjdelemektedir. Diğeri ise; yeni bir kardeşimize yazıldığı anlaşılan ve kıymetli Ceylan ile babası Mehmed Efendi’nin tensibleriyle bize gönderdikleri mektubuyla, bilhassa nihayetindeki cümleleri Cennet meyveleri gibi nihayetsiz bir zevk-i manevî veriyor. Tekrarı zevkimizi tezyide vesile oluyor.

Evet sevgili Üstadımız “Üveysî” kelimesi altında bulunan makbuliyet damgası hem Gavs-ı A’zam (R.A.), Zeynelâbidîn (R.A.), Hazret-i Hasan (R.A.) ve Hüseyin (R.A.) ve İmam-ı Ali (R.A.) gibi ilm-i hakikatta dâhîlerin dairesine bugünde şakird olmak şerefini bahşediyor ki, horluk ve hakirliğimizle beraber bu intisab ettiğimiz zâtların manevî medreselerinde bulunmak manen Risale-i Nur’la onların medreselerinde tedris etmek, onların feyizlerinden tefeyyüz etmek, hem de sa’yimizin semeresi şahsî kusurlarımızla zayi’ edilmezse herhalde tamam olarak verilmek gibi müjdeler karşısında, vesile olan sevgili Üstadımızı dergâh-ı İlahiyeye tazarru’ ve niyaz ettiğimiz vakitlerde her günde pek çok defa hayırlı dualarla yâd ederiz. Yâ Rabb! Sen sevgili Üstadımızdan razı, tâ kendilerini hoşnud edinceye kadar, deriz.

Ey kıymetdar Üstadım! Cenab-ı Hakk’ın nimetlerini nıkmete çevirmemek için temeddühü kabul buyurmadığınızı ve bizi de men’ ettiğinizi biliyoruz. Fakat bir hakikat var ki, hataya düşmemek için bilinmesine bir ihtiyaç var. Hallini istiyoruz. O hakikat da budur:

Peygamberimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri kendilerinden sonra hilafetin otuz sene olduğunu ihbar buyurmuşlar. Hazret-i Hasan Radıyallahü Anh’ın altı aylık hilafetiyle tamamlanan adalet-i hakikiyeyi ihya eden hiçbir veliyy-i azîm bulunmamış. Evet âdil çok şahıslar gelmişler, adalet-i hakikiyeyi tatbik etmişler. Fakat zaman-ı idarelerine inhisar etmiş, âlem-i İslâma teşmil edememişler. Biz Risale-i Nur’a bakıyoruz görüyoruz ki, adalet-i hakikiyeye sarılmış gidiyor ve kanaatımız kat’îdir ki öylece de gidecektir. İşte şu kat’î kanaat bize, bilhassa bu hakir talebeniz Hüsrev’e dedirtiyor ve el’an kardeşlerime diyorum ki:

Ey kardeşlerim! Âgâh olunuz, Cenab-ı Hak Celle ve Alâ Hazretleri kemal-i kereminden Hulefa-i Erbaa’nın beşincisi, yalnız neşr-i iman vazifesinde Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsini manevî üstadımız yapmıştır. Biz şimdi o manevî üstadımıza, İmam-ı Ali’den (R.A.) sonra Hazret-i Hasan’ın altı aylık hilafeti ile beraber beşinci halife nazarıyla bakabiliriz. Çünki adalet-i hakikiye ile bütün dünyayı mes’ud edebilir bu Risale-i Nur’dur diye söylemekteyim. Eğer sevgili Üstadımız Hazretleri tahdîs-i nimet olarak “Evet” diye cevab lütfunda bulunsalar, pek büyük bir zevk-i ruhanî ile dersimizi alırız. Eğer vakit gelmemiş ise, sükûtla cevab verilse bizim için yine kâfidir.