Mektup 72

Çok sevgili, çok mübarek efendim!

Bugün kardeşlerimizden Hıfzı ve Osman Efendiler birbirinden ayrı vakitlerde yanıma geldiler. Müteessirane, boyunları bükük dediler ki: Üstadımız Efendimiz Hazretlerine bir mektub yazmalıyız. O vücud-u mübareke ehl-i imanın nihayetsiz ihtiyacı var. Bizim faidesiz olan vücudlarımız onun yerinde feda olsun. Bu fakir bu mektubu umum yazdığım için, yazdığımdan o mübarek kardeşlerimi haberdar etmedim. Anladım ki, onlar da aynı niyazı niyaz ediyorlar, aynı mektuba parmak basıyorlar. Ve kat’iyyen inandım ki: Bu fakir, zâtınızın yerine feda-yı can etmek isteyen binlerin en sonuncusudur. Ve o binlerin mübarek kalblerinden kalbime مِنَ‮ ‬الْقَلْبِ‮ ‬اِلَى‮ ‬الْقَلْبِ‮ ‬سَبِيلاً fehvasınca akseden arzuları üzerine bu uzun mektubumdaki fakirane niyazlara o mübarek binler nam u hesabına iştiraklerini bildiren imzamı koyuyorum sevgili efendim hazretleri.

Binler mübarek kardeşler namına Mustafa Osman