Mektup 50
(Medar-ı hayrettir ki; ben bugün niyet ettim ki, Zekâi’yi soracağım. Ne haldedir diye Hüsrev’e yazacaktım. Birden onun bu fıkrası elime verildi. Niyetim cevabını aldım.)
Aziz Üstadıma
Sabi iken aşikârdı Hak yolunun râhîsi
Olacakmış en sonunda Nur âsârın dâhîsi
Öpmüş alnından rü’yada Hak dininin bânisi
Bu sırdan hasımdı o zındıkların âdisi.
Tâ ezelden ufuklara semalara ağlaya
Âşık idin sürüklendin menfalara hücraya
Hikmet-i Hak zindanlara Hak emrini îfaya
Girmiş idin, sandı hasmın mahkûm olur i’dama.
Her çileye şükredip hem cefalara katlanan
Her hasmına acıyarak yol gösterip ağlayan
Ehl-i iman yarasına tiryakları bağlayan
Sendin Üstad hem hayatı fânilere satmayan.
Emr-i Hakk’ı lâyıkıyla bilâ-perva yazdın sen
Hak yolunda kaleminle mezarını kazdın sen
Gam-ı cihanî içindeyken bize nurlar saçtın sen
Binler iman ehlinin de duasını aldın sen.
Fâni dedin, geçer dedin mihnetleri zevkettin
Zalim, zındık hepsi sana zulmetti de şükrettin
Alçak eller on tecrübe zehirledi hazmettin
Cevşen-Baha iksiriyle tesirini def’ ettin.
Lâkin şimdi şu son günler ve acılı zamanda
İftiharla vazife son, işim bitti manada
Bir vasiyetnamenizle karşılaştık bir anda
Hazan oldu bir cihan alevlendi bu canda.
Şakirdlerin ruhu hasta bu acılı haberden
Yaş yerine kan akıyor gözlerinden kederden
Zekâi’nin derdli başı bu cihan-ı elemden
Sana bedel kurban gitsin söz al Üstad ecelden.
Her risalen bir Üstaddır, üstad olur Nur Sözler
Gavs-ı A’zam, İmam-ı Ali seni gözünde gözler
Her şakird ve ehl-i iman bunu kalbden özler
Defterinde okunsun bu iman veren hak sözler.
Hasmın gönlüne düğüm siz müsterih biz ölgün
Vasiyetin hükmüne münkadız bizler her gün
Vazifende kazandın ki aşikâr oldu bugün
Hak’dan da umarız ecelden ol şanlı bir düğün.
Dûr olmamak dünya gibi ukbada dileğimiz
Bizi gönder, bizi gözet günahkâr her birimiz
Aşikârken nihan olmak zahirî elemimiz
Bizi bekle aziz Üstad bîçaredir hepimiz.
Her an günahkâr Zekâi her an emrine münkad,
Ölüme müştak olduk irşadınla aziz Üstad.
Risale-i Nur’un kusurlu hâdimi
Zekâi